Sanrı Rezonansı

 

Sanrı: Gerçekte var olmayan şeyleri görmek ve işitmek gibi dayanaksız algılama.

Rezonans: Yansıma, titreşim.

 

Eğer spiritüel içeriklerle ilgileniyorsanız Pierre Franckh’ın 2010 yılında yayımlanan Rezonans Kanunu kitabı rezonans alanınıza girebilir. Ancak bu konuda tecrübeliyseniz ve daha önce konuyla ilgili yeterince akademik içerik ve doğru kaynak okuduysanız bu kitabın tam anlamıyla bir süpermarket kitabı olduğunu hemen anlayacaksınız. Hani 2000’lerin meşhur süpermarket kitabı olan The Secret ile aynı yolda yürüyen aynı algı oyunlarıyla okura ulaşmayı hedefleyen ve kitlesi açısından da aynı gruplara hitap eden bir kitap olmuş.

Kitaba meraklı bir şevkle başlamıştım fakat daha birinci bölümün başlarında geri kalan sayfaların bana ne getireceğini anlayıp kendimi hızlı okuma moduna alıp bitirdim. Bitirdiğimde, kitap ilk düşüncemi tasdikleyerek verilen parayı hak etmediğini kesin bir açıklıkla doğrulamış oldu.  

Rezonans Kanunu, kendinden önce yazılmış binlerce aynı içeriği farklı bir strateji ile satmaya çalışan ve son sayfasına kadar birbirini tekrarlayan alıntılarla dolup taşan bir kitap. Benim için bu kitap ne bir kurgu ne de kurgu dışı. Benim için bu kitap bir sanrı kitabı. Tam olarak makaleye verdiğim başlığın manasını sonuna kadar hak eden bir kitap: Sanrı Rezonansı

Kitapta sayfaların neredeyse hepsinde sizi bir anlığına duraklatarak zihninizde yeni bir çığır açacakmış gibi etki yaratması beklenen bir dolu takvim sözü var. Siyah kalın puntolarla yazılıp siyah çerçeve içine alınmış tam anlamıyla okurun algısı üzerinde çalışmaya yönelik bir editoryal çalışma. Yayıncıların en basit pazarlama stratejilerinden biri aslında:

En basit şeyleri süsleyerek ve tekrarlayarak okurun zihnine adeta bir çivi gibi çakmak.

Bakın aşağıya kitapta geçen birkaç takvim sözü bırakıyorum. (1937’de yazılan Düşün ve Zengin Ol ile 1952’de çıkan Olumlu Düşüncenin Gücü kitaplarına aşina olanlar en az yetmiş yıldır bu sözlerin nasıl yaşamımıza girdiğini ve çoktan eskimiş olduklarını hatırlayacaklardır.)

“İmkânsız, sadece onu kabullendiğimizde var olur.”

“İstediğiniz kişi olabilseydiniz kim olmayı isterdiniz?”

“Benzer olan her zaman benzerini çeker.”

“Ön yargıları parçalamak atomu parçalamaktan daha zordur.”

“Kalbimizle dünyayı değiştirebiliriz.”

“Katı madde diye bir şey yoktur, sadece enerji vardır.”

“İç dünyamızda zaten sahip olduğumuz her şey dış dünyada da bizi bulacaktır.”

İyi bir marketing çalışması ile hedef kitleniz üzerinde başarılı olabilirsiniz. En doğru zamanda doğru yerde olarak. Mesela şimdilerde Türkiye’de kitabı on dört yıl sonra çok satanlar rafına taşıyarak!

Kitap 2010 yılında yayınlanmış ve aynı yıl Türkçeye çevrilmiş. Dünya piyasasına baktığımızda istenilen popülerliği yakalayamadığını görüyoruz. En iyi yorum sitelerinde 1-3 arası puanlanmış ve oldukça da ağır ve acımasız eleştiriler almış. Hak vermiyor değilim; bu minvalde yazılmış binlerce kitap var. Eskiyi süsleyerek yeniden satma stratejisi de artık bilinçli ve iyi okurlarda işe yaramıyor.

Buna rağmen Türkiye’ye bakınca bu tarz kitapların uzun yıllar çok satanlar rafında durabiliyor olması çok üzücü. Pazarlama denilen sektör öyle bir şey ki hangi kitabın hangi dönemde ortaya çıkarılması gerektiğini çok iyi bilir. Stratejik bir hamleyle on dört yıl önce yazılmış ve içeriği eskimiş bir kitap şu an Türkiye’de epey revaçta. Hem maddi hem manevi olarak kendilerini zayıf ve çaresiz hisseden bireyler ve toplumlar her çağda bir kurtarıcıya ya da bir mucizeye ihtiyaç duymuşlardır. Toplumlar üzerinde doğru zamanda algı kuşatması başlatırsanız pazarlama stratejiniz başarıya ulaşır. Kitap daha ilk sayfasında “Kim olmak isterdin?” Diye başlıyor. Ekonomik kriz, alım gücünün düşmesi, toplumun sosyal medya araçlarında sanal hayatlara her geçen gün bağımlı hale gelmesi ve bu soru karşısında kim olmak istediğine karar verip düşünce gücüyle kalp enerjisiyle ona ulaşacak olması büyülü bir gerçek gibi karşına çıkıyor.

Çünkü insanların umuda ve inanmaya ihtiyaçları vardır. Uzun süren endişe, belirsizlik, gelecek kaygısı ve sevgisizlik, bireyleri içinden çıkamadıkları adeta kör düğüm olmuş bir yaşamın dipsiz kuyusuna iter. Ona umut verecek bir el arayışına girmesi de kaçınılmaz olur. İşte doğru zamanda doğru yerde bu arayışın ana karakteri olabilirseniz elinizdeki her şeyi gözü kapalı satar, bir de üstüne çok para kazanırsınız.

2006’da Türkiye’yi kasıp kavuran The Secret kitabına bakalım. İnsanları materyalist, bencil, kolay yoldan başarı ve paraya ulaşmaya teşvik eden, yer yer ırkçılık yapan, sığ bakış açısını destekleyen bir içeriğe sahiptir. Oldukça ucuz, kötü bir kitaptan ziyade tehlikeli bir kitap bana sorarsanız. Gizli güçleriniz var ama siz henüz bilmiyorsunuz ve kitabın yazarı size bir sır veriyor ve o andan itibaren hayatınız tümüyle değişiyor. Artık gerçek aşkı bulmak, zengin olmak avucunuzun içindeki o sırda saklı. Hayatın sırrını çözdünüz bir nevi. Düşünce ve olumlama gücüyle hayatınızı değiştirip dünyayı daha yaşanabilir bir yer haline getirebileceksiniz. Bugüne kadar bunlara sahip olamadınız çünkü düşünceleriniz yüzünden enerjiniz farklı kanalize oldu ve doğru yerlere ulaşmadı. O halde yazara göre, tecavüze uğrayan, öldürülen, sakatlanan, işkence gören vb. insanların hepsi olumsuz düşünceleriyle bu felaketleri kendi başlarına getiriyorlar.

Evet, her şey enerjiden ibaret. Enerjinin gücü karşısında aksini iddia etmek bilime de inanç sistemine de yüz çevirmek olur. Bu konuda doğru kaynakları baz alarak söylenecek çok şey var.

Ve son olarak; bu kitap hakkında fazlasıyla pejoratif kavramlar kullanmış olabilirim fakat şunu tartışmasız kabul etmek gerek: sıkıntılı bir iç dünyan ve dış yaşamın varsa şüphesiz sana en iyi gelecek kitaplardan biri olacaktır. Seni birkaç hafta algın üzerinden etkileyerek olumlu düşüncelere itecek ama sonra ekonomik, ailesel veya sosyal sorunlarınla yüz yüze geldiğin bir anda hiç de işine yaramayacaktır. Seni bir süredir heyecanlandıran, gözlerini ışıldatan o kitap artık bir hayal kırıklığıdır. Bu da bireyde depresif bir akut süreci başlatacaktır.

Ne yazık ki bu kitap da insanlar üzerinde belirli dönemlerde belirli zaman dilimleri için algı oyunlarına başvuran, kısa süreliğine umut aşılayan ama kalıcı olarak başarılı olamayan kitaplardan biri. Kitap seçimleri konusunda ve içeriğine adeta bir mucizeymiş gibi inanma hususunda daha bilinçli olalım. Çok kitap okumak kaliteli bir okur olmak değildir. Bu türe merakı olanların daha akademik ve kaynakları belirtilmiş bilimsel içerikler okumalarını tavsiye ederim.

https://www.eurovizyon.co.uk/sanri-rezonansi 

Silence of The Devil

 “Everyone finds the bright path, the point is to look for light on the dark path.”

                                                                                                                        Necip F. Kısakürek

 

There's a question I find myself asking often these days: Has the devil reached his goal in this era?

What are you, a liberal? That's hateful.

A conservative, Wtf is wrong with you?

If you believe capitalism is great, you are a loser!

Socialism? Shut up!

Pro-abortion? We can never be friends with you!

The situation is that we do not get along.

Humans are inherently argumentative and will defend their beliefs at all costs, regardless if their beliefs are moral or immoral, human or inhumane, the problem is that what you believe is right, and what another believes is wrong. But we have staggering difficulty understanding each other's views and are quick to dismiss them. We hear the word "republican" and thoughts of hatred and resentment fill our heads.

The person you meet is phenomenal until their religion or political views are disclosed, then, that phenomenal person turns into a monster, someone you can't stand. But we treat each other terribly if the other person doesn't represent the appropriate class. Wars have been fought, countless lives lost, and humanity slowly decaying because of a dominant viewpoint that's willing to subjugate others. Instead of working together, we alienate other people because of their differences in skin color, race, beliefs, wealth, or anything that doesn't resemble our beliefs and notions.

The biggest problem we have is accepting each other's differences.

Although all of these may seem like the fundamental problems of the 21st century we live in, for me the most fundamental problem is moral degradation. Humanity is experiencing a complete lack of morality. The age we live in is truly an age of global barbarity. The fact that the genocides taking place before the eyes of the world still cannot be stopped is an indication that we have truly hit rock bottom.

War before civilization was even bloodier. But we also care more about violence today. Forensic archaeology and ethnographic demography suggest that around 15% of people living in non-state societies died violently — five times the proportion of violent deaths in the twentieth century from war, genocide, and man-made famines combined. In all these genocides, all these injustices, and rudeness, it seems to me as if the devil is sitting on his couch, watching humanity with great pleasure.

“My favorite era! Luckily there are people to take my place. I deserved a short vacation!”

Remember! It's not that long ago. The world has watched while genocide has been and continues to be carried out in Gaza. The world has watched while Israeli forces have bombed thousands, over 36,000 men women, and little children in Gaza.

While the screams of the innocent echo throughout the universe, leaders who still cannot do anything about it… In Gaza, Rafah, East Turkestan, and Arakan… and in many other places that we have not heard of, known of but cannot see, innocents who have been left in the clutches of darkness… This concept called human rights, which all citizens of the world have innately possessed, has remained completely on paper today. One of these is the Uyghur Turks living in the East Turkestan region, whose rights have been usurped, who are subjected to many inhuman pressures, domination, and tortures, and who are struggling to survive. But what about the darkness that has descended on the innocents in Arakan! They are the largest stateless community in the world; despite their population of 2.5 million, they do not have any identity or rights.

The devil, while sending his darkness on humanity in every age, has withdrawn from time to time and darkness has been replaced by light. Of course, his withdrawal is not out of compassion for humanity; They are the process of developing strategies with their humanoid staff in order to put forward their new plans. And humanity was able to breathe a little during these short periods of time. He is the opposer of all that is good and the great promoter of evil. His aim is to be a rival; his motivation was to displace God.

https://www.eurovizyon.co.uk/silence-of-the-devil

Sahipsizlerin Sesi Olalım!

 Türkiye’de uzun süredir tartışılan “Sokak Hayvanlarından Kurtulalım” konusu benim de en başından beri dikkatle takip ettiğim ve canımı çok acıtan meselelerden biri. Gözlemlediğim kadarıyla insanların çoğunluğu konuya duygusal açıdan yaklaşıyor. Çok da haklılar; vicdanı olan, merhameti ve aklı birbirine paralel işleyen insanlar daha hassas olabiliyorlar. İnsanlık bunu gerektirmez mi zaten?

Yukardaki poster geçen gün Instagram hikayemde paylaştığım yazılarımdan biri. Gelin biz bu meseleyi posterimdeki içeriği baz alarak kanuni çerçeveden ele alalım. Konuya yeni ilgi duyanlar için en azından ilk basamak olur.

“Madde 1- Bu Kanunun amacı; hayvanların rahat yaşamlarını ve hayvanlara iyi ve uygun muamele edilmesini temin etmek, hayvanların acı, ıstırap ve eziyet çekmelerine karşı en iyi şekilde korunmalarını, her türlü mağduriyetlerinin önlenmesini sağlamaktır.”

2004’te çıkan Hayvanları Koruma Kanunu’nun ilk maddesi bu. Makalenin sonunda size tüm kanun hükümlerini okuyabilmeniz açısından linki de ekleyeceğim. Kanunda sahipsiz hayvanlar, güçten düşmüş hayvanlar ve bunların korunmasına, bakımlarına, öldürülmemeleri ve kasıtlı zarar verilmemeleri ve daha pek çok yasağa dair kanun maddeleri yer alıyor. Okuduğunuzda “Vay be!” diyorsunuz, “Müthiş bir koruma ve farkındalık var. Her şey düşünülmüş, artık sahipsizlerin sırtı yere gelmez!

Madde 4- Hayvanların korunmasına ve rahat yaşamalarına ilişkin temel ilkeler şunlardır:

a) Bütün hayvanlar eşit doğar ve bu Kanun hükümleri çerçevesinde yaşama hakkına sahiptir.

b) Evcil hayvanlar, türüne özgü hayat şartları içinde yaşama özgürlüğüne sahiptir. Sahipsiz hayvanların da sahipli hayvanlar gibi yaşamları desteklenmelidir.

c) Hayvanların korunması, gözetilmesi, bakımı ve kötü muamelelerden uzak tutulması için gerekli önlemler alınmalıdır.

Çeteleşmiş, köpek kisvesi altında karşımıza çıkan birtakım varlıkların şiddetine maruz kalmış, hayatını kaybetmiş, zarar görmüş onlarca vatandaşımıza Allah’tan rahmet, ailelerine sabır ve acil şifalar diliyorum. Davalarını da isyanlarını da öfkelerini de çok haklı buluyorum. Bu tip saldırgan grupların tespit edilip gerekli uygulamanın yapılmasına da karşı değilim. Değilim çünkü bunlar sizin, benim bildiğimiz köpeklerden değiller. Bu varlıklar herkes tarafından anlaşılamıyor, fazlasıyla üzerinde çalışmak gerek. Daha karşıdan gördüğünüz an ne olduklarını anlayabiliyorsunuz. İşin o tarafını şimdilik fazla deşmeyelim. Bizlerin anlaması ve hissetmesi gereken nokta kurunun yanında yaşı da yakmamak aslında. Saldırgan gruplar tespit edilecek ama onlarla beraber iyi huylu, naif, sevecen, sadık, dost olanlar da ölüme götürülecek. Bu hangi vicdana sığacak, hangi akla yatacak?

Bunların tespitini sorumlu olan kurumlar üstelenecek ve işlerini de hiç olmadığı kadar doğru düzgün yapacaklar. Savsaklamadan, işlerinin hakkını vererek yapacaklar. O zaman yıllar evvel çıkan bu kanun işlevini yerine getirmiş olacak. Aklı selim, vicdanlı insanlar da işte o zaman tatmin bulacak.

Avrupa ve Amerika’daki barınaklara bir bakalım; oralardaki barınaklar eyalete ve barınağın kapasitesine göre şartları ve koşulları açısından değişkenlik gösterir. Örneğin sahipsiz bir kedi veya köpek kiminde beş gün içinde sahiplenilmezse uyutulabiliyor. Bir başka barınakta belki bir hatta iki yıl bile bekleyebiliyor. Genellikle hayvanlarını bir doğum günü hediyesi olarak ya da kısa dönem bir heves uğruna alıp sonra da barınaklara terk edenlerle dolu bu dünya. Türkiye’de ise üç aylık yaz tatilinde çocuğunu oyalayacak bir oyuncak misali alınan kediler köpekler sezon bitince sokağa atılıyor. Benim yaşadığım tatil beldesinde sokaklar cins kedi ve köpekten geçilmiyor. Onlarca kediye sabah akşam mama vermeye çalıştığımız, en ufak bir kavga sesinde kalbimiz küt küt (saat fark etmeksizin) sokağa çıkıp ayırdığımız aylar geçiriyoruz. İnsanlar bencil, gaddar, sorumsuz ve maymun iştahlı! Bu canlara yapılan haksızlıklar, kötü muameleler ve zalimlikler karşısında ne kadar laf etsek az kalır.

Hem milletçe hem jenerasyon farklarıyla hem de sektör bazlı olarak Avrupa ve Amerika’yı örnek aldığımızı, bireysel ve toplumsal yaşantımıza uyarlamaya çalıştığımızı biliyor ve görüyorum. Ama bizler her ne kadar son yıllarda edep hususunda haddimizi aşan bir toplum olmaya başladıysak da bizim vicdanımız, merhamet duygumuz son derece yüksektir ve asildir. Bu konuda yakında çıkacak olan yasa her ne söylerse söylesin bizler insan olarak vicdan sesimizi dinleyeceğiz. İki gün önce Türk Veteriner Hekimleri Birliği’nden “Yasa çıksa da ötanazi yapmayacağız,” açıklaması gelmişti. Dün ise Türk Eczacılar Birliği “Sokak hayvanlarını uyutma önerisine karşıyız, yaşatmaktan yanayız,” açıklaması geldi. İki önemli birliğe de çok teşekkür ediyorum. Her şey bizim elimizde, bizden başka karar merci yok bunu unutmayalım. Ben sonucun en doğru karara bağlanacağına, masumların zarar görmeyeceğine, buna müsaade edilmeyeceğine inanıyorum.

Lütfen sosyal medyalarınızda sizler de sahipsizlerin sesi olun. Masum olanların, dost olanların sessizce ölüme boyun eğmelerine göz yummayın. Yazarak harcayacağınız iki dakikanız sayesinde onların sesleri yükselecek. Gelin biz insanımsıların değil vicdanlı insanların yanında birlik olalım. Hak edene hak ettiğini verelim ama hak etmeyene elimizi sürmeyelim. Masum sahipsizlerin sesi olmanız dileğiyle.

https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?

MevzuatNo=5199&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5#:~:text=Yerel%20y%C3%B6netimler%2C%20g%C3%B6n%C3%BCll%C3%BC%20kurulu%C5%9Flarla%20i%C5%9F,g%C3%B6rmesi%20halinde%20hayvan%20hastanesi%20kurar.

https://www.eurovizyon.co.uk/sahipsizlerin-sesi-olalim

The Mythological Waters of South Africa

 By now, I think most of my readers know more about my connection with water. Everything related to water attracts me spontaneously. I almost feel like I'm inside. Whether it is a sea, a lake, or a puddle at the farthest point of the world. The only thing that matters is that I know it.

I recently visited an ancient city. It has been the most impressive and fascinating place among all the places I have been to so far (I also plan to write an article about it). While I was there, I saw a group of black tourists visiting the temple; the guide was talking about the history and the sea under the road. We said hello to one of the middle-aged women and I asked where they were from. When the woman told me "South Africa", I felt that familiar ache somewhere in my heart, as always. I suddenly experienced an intensely emotional moment that lasted several seconds.

And after I left there, my heart and mind told me to write something about South Africa. After a few days, I knew what to write about: The Mythological Waters of South Africa.

Water is a vital resource in many African cultures, and it often holds symbolic meaning beyond its practical uses. The people of many water-scarce regions tell many water stories, even though they have no contact with the sea. Despite this absence of tangible water bodies, there was never a shortage of stories pertaining to water spirits believed to reside in different bodies of water like oceans, rivers, dams, and even swamps.

There are stories and legends that tell how many water spirits influence and possess people. Some spirits manifest themselves in good ways and some in bad ways. If there is a body of water or a dam around you, even if it is small, children are advised to stay away from it. If they get too close, evil water spirits can possess them and trap them deep under the water. Mami Wata is one of the most popular--and powerful--African water spirits. She is most often portrayed as a mermaid, though she has other forms. Mami Wata heals the sick and brings good luck to her followers. I’d never heard of Mami Wata, yet she is widely acknowledged in most of sub-Saharan Africa. Mami Wata is usually female, frequently taking the form of a mermaid, often with a serpent wrapped around her with its head between her breasts. She is often depicted as having a mirror, which symbolically is meant to represent this side and the other side, or the real world and the spiritual world. Not surprisingly, she takes on different names in different places. However, the name Mami Wata or minor variants appear everywhere.

Intrigued, I started reading about her.

As with many beliefs from areas with few written records, there is little consistency. She takes on different forms in different places, and her powers differ from one place to another. She is respected and feared, and has a balance between a dark, divine, mysterious, and angelic existence.

Mami Wata appears in the oral histories of early African societies. The Dogon’s creation myth tells the stories of Mami Wata and traces her existence to more than 4000 years ago. Mesopotamian myths also tell of the great water goddess in their story of creation. There she was known as Mami Aruru - the creator of life. As far as I can see, all African cultures regard her as the guardian of water, and some cultures don’t fish or swim on certain days to give her a chance to rest.

The Tokoloshe, a creature deeply rooted in Xhosa mythology, finds its dwelling place in the mythic landscapes of South Africa. While various descriptions of the Tokoloshe’s physical attributes exist, a consistent characteristic is its diminutive size. At times, it is portrayed as a small humanoid figure, while in other instances, its appearance leans towards a more primate-like form. This enigmatic being possesses a duality, oscillating between malevolence and benevolence in the narratives of folklore.

Notoriously mischievous and potentially dangerous, the Tokoloshe wreaks havoc by engaging in actions such as stealing souls, biting off toes, and inflicting illness upon unsuspecting individuals. However, there exists a contrasting dimension where the Tokoloshe can be invoked for benevolent purposes, serving as a means to scare children or protect against malevolent spirits. Depicted as a dwarf-like creature, the Tokoloshe is characterized by its hairy exterior, long claws, and luminous eyes, creating an eerie and unsettling visage.

Most African children grow up with these stories. They never underestimate the power of water. They both fear it and believe in its positive power. For example, in Zimbabwe, people keep special water bottles in their homes. They believed that they protected the house by sprinkling these waters around the house at certain times.

A story that is in the top five of the most well-known South African mythological stories caught my attention. My extensive and in-depth research on this story is continuing, but I would like to tell you briefly about it here.

The wild coast is Xhosa territory, the birthplace of Nelson Mandela and an area steeped in history and stories. The impressive Hole in the Wall has a giant opening carved through its centre by the relentless pounding of the waves. The local Xhosa call the place “iziKhaleni”, which means “place of thunder” after the thunderous clap of the waves heard sometimes during high tide. According to Xhosa folklore, however, the Hole in the Wall is the gateway to their ancestors.

Legend tells the story of a beautiful girl who lived near the lagoon. She would sit on the edge of the cliff and stare out to the sea. Unlike her people who were land people and feared the sea, she was attracted to its power and the way in which each wave was different. And so, one night, she went beyond the cliff to the shore of the sea. Out of the waves came one of the sea people. He was as tall as she was, with silky flowing hair like the waves. He had supple wrists and ankles and flipper-like hands and feet. He said he had watched her often and admired her, and now he had come because he wanted her to be his wife.

The girl told her father about the man from the sea but her father would have none of it and shouted “We do not trade our daughters with sea people!” and forbade her from ever seeing him again. But the girl slipped away in the dark to meet up with her sea lover and told him of her father’s response. Her sea lover said she must wait until high tide to see how he would prove his love for her. This she did, with the suspicious villagers following her. The villagers saw thin willowy sea people on top of the cliff carrying a mighty fish that they used to batter the rock, carving a hole through the centre of the cliff and creating a passage from the lagoon to the open sea. With the force of the tide behind it, a great spout of water gushed through the Hole in the Wall, and on the wave came hundreds of sea people singing and shouting with joy. Riding the wave in front of them was the girl’s sea lover. He stretched out his arms and the girl moved to join him. As the wave retreated, foaming and frothing, the girl went with the sea people back through the hole in the rock wall and was never seen again.

According to Xhosa people, on nights when the tide is high, the sea people can be heard above the roar of the waves as they rush through the Hole in the Wall in their search for a bride.

https://www.eurovizyon.co.uk/the-mythological-waters-of-south-africa

Baby Reindeer

 "Martha and Donny's toxic relationship is fascinating to watch in the same way that a car crash is, spiralling out to infect everything around it even as the show digs deeper into their backstories." The Evening Standard

 Dark and uneasy, it takes you on an unexpected journey while bringing attention to themes of loneliness, mental illness, and abuse. I wasn’t expecting to enjoy this as much as I did but I found myself watching episode after episode like watching a car crash in slow motion. This story is a pretty brutally raw crazily complex portrayal of how someone can be severely lonely, sad, and insecure.

The seven-part series by Richard Gadd follows Donny Dunn and his challenging relationship with Martha, a woman who becomes his stalker after meeting at the pub where he works. In the scene where Martha first enters the bar, I started to come up with ideas about the two main characters. I felt how their mental wounds were scabbed over. I also predicted how these wounds would bleed in the following episodes. That's why this series was worth watching for me from the first episode. In the series, the writer has revealed a man searching for his sexual identity, what a childhood trauma exposed to domestic violence in her childhood does to a woman in her forties, how important the support of parents is, and many other sensitive and valuable topics. Embarrassing topics were strewn across the table and laid bare for all to see in such raw, mesmerising details.

Some of Martha's moments reminded me of Annie, played by Kathy Bates, in the movie Misery (1990). Misery, in my opinion, is the greatest film adaptation to come out of Stephen King's horror oeuvre. And what can one say, Kathy Bates, she deserved the Oscar winner for this performance. If you haven't watched it yet, you've missed a lot.

Some points make you empathize with both main characters. I'm talking about the kind of empathy from which everyone will find something in themselves; dark impulses, cruel insistence, obsessions, mental confusion, loneliness, disorientation, search for identity, sins, mistakes, etc. For some people, this proximity can give them a headache. Perhaps you will be relieved that the series acts as a mirror.

Gripping, mind-opening, powerful, absorbing... An amazingly told story. I finished this in one day. I laughed, my eyes fill with tears, I was shocked. So glad the writer put a spotlight on an issue so often not talked about. Like a good book that you can't put down.

https://www.eurovizyon.co.uk/baby-reindeer

Comic Books As Fragile As Glass

 “Everything extraordinary can be explained away, and yet, it is true.”

The real world has a significant influence on comic book stories. While comic books often feature fantastical and fictional elements, they are created by writers and artists who are inspired by the world around them. After all, the author lives in this world. It means that every element that falls into the author's imagination has come into existence directly.  Let me explain more clearly; If you can dream about anything, it has either existed before, is existing, or will exist. In my opinion, no one can imagine something that cannot exist. Even though extraordinary things can sometimes be explained scientifically, they will always remain mysterious.

As befits the name: Extraordinary.

Is it possible to be a hero in the real world? In short, both yes and no. If you spend years and even most of your life in gyms, you may reach a hero level in terms of strength. Being like a superhero does not necessarily mean having supernatural powers. If you ask me, those who help those in need on earth are also a kind of hero. They are heroes with heart strength. There are also some that remain mystical, although some of them can be explained scientifically. They are the real-world embodiment of comic books. Let me recommend you a movie here: Glass (2019). Most of you have probably watched it and liked it very much.

On the one hand, people who are convinced that they are sick, and on the other hand, the secrets kept by the administration... It is known that human beings have often predicted that nothing that cannot be explained by science is possible. Based on this; This idea is included in Glass, directed by Shyamalan. The character Glass Man, who is susceptible to breaking and gives the movie its name, brings both the knot of the movie and the beginning of the end. In essence, Shyamalan puts nature, paranormal events, and parapsychology at the forefront and sprinkles in the middle. It implicitly examines the secrets behind the unknown, arguing that supernatural events that we consider impossible or even difficult to understand can occur. Just like in the movie “Glass”…

In the movie "Glass", the director, who bases himself on an alter ego, technology, and psychological disorders, argues that although there is no specific explanation, superpowers of paranormal origin may exist in the world and those existing powers should be explained to the world, and he does this through the irony of superheroes. Don't we always think like this? Superpowers are not real, they only exist in our dreams.

For example, one of the easiest methods is to tell people with special powers that you are sick and cover it up. Isn't that what happens in politics too? "Glass", which draws a route on persuasion techniques and suggestions through psychology, refers to comic books and superheroes and underlines that sometimes we want to be like them. Building a bridge between his films, the director defines the 'unbreakable' myth in Unbreakable as breakable here. In addition; It sends the message in the subtext that although superheroes are strong, they can be defenseless at times. The conclusion here is that the strong can also be broken, just like glass.

Using political games through psychology, the director conveys that it is possible to heal the evil and evil within us with love and trust (Casey character). Is this really possible today? It is debatable... The film, which identifies power with the principle of dictatorship, explains what will happen if we do not allow the truth to come to light by saying that we cover the damage we cause like a quilt.

Becoming a superhero in the traditional sense of having superhuman powers or abilities is not currently possible according to our understanding of science. However, many people perform heroic acts every day by helping others and making a positive impact on the world. While we may not have superpowers, we can still strive to be heroes in our own way by contributing to the betterment of society.

Comic books have magic just like fantasy novels. It's like one of the blessings that extraordinaryism offers us. If you ask me which comic book I read last, I will say that I read The Sandman years ago. I think with good research it seems possible to find a few quality copies again.

https://www.eurovizyon.co.uk/comic-books-as-fragile-as-glass

Düşünce Anarşizmi

 Yıl 2020, aylardan mart... Pandeminin artık Londra’da kol gezdiği; soluduğu her yerde küflü, paslı, acımsı bir tat bıraktığı bir dönem. Havayı yağışsız bulduğumuz bir öğle vaktinde yürüyüş yapalım dedik ve sitemizin içindeki mezarlığa gittik. Yok artık, yürüyüş için mezarlığa mı gidilir dediğinizi duyar gibiyim. Londra’da içinde yürüyüş parkurlarının ve bankların da olduğu Victorian tarzı büyük mezarlıklar var. Mesela Chelsea’de de var yine bu tarz içinde oturabileceğiniz, gezebileceğiniz alanların olduğu bir mezarlık. Orası da sıra dışı enerjilerin kol gezdiği, atmosferinde ilham bulabildiğiniz yoğun bir yerdir. Tuhaf geldiği kadar olağan, uzak hissettirdiği kadar da yakın türden yerler. Hala aklınıza yatmadıysa yazar kafası deyip geçin lütfen.

Mezarlıkta huzurlu bir yürüyüşün ardından orman tarafındaki banklardan birine oturduk. Birkaç gün önce Putney’de ikinci el bir kitapçıda arka kapağını okuduktan sonra elimi üzerinden çekemediğim eski bir kitap da yanımdaydı: Anarchism of Thought. Kitap, akıl ile zihin arasındaki anarşizmi ele alıyor; insanın düşüncelerini anarşizm süzgecinden geçiriyor ve bu dörtlünün aralarında yarattığı anarşisti adeta masal diliyle anlatıyordu. Son sayfaya gelmiştim:

“Thinking and dreaming saves you from deafness. If a creature deaf from birth condemns its forest to a pitch-black darkness, dreaming leaves it speechless. If it could think, it would be thankful that it could dream. But it deprived itself of both. That's when the deaf and the dumb were separated from each other. The forest agreed to this. The anarchists among them...”

(Düşünmek ve hayal kurmak insanı sağırlıktan kurtarır. Doğuştan sağır bir yaratık, ormanını zifiri karanlığa mahkûm ederse, rüya görmek onu suskun bırakır. Düşünebilseydi, hayal kurabildiğine şükredecekti. Ama kendini her ikisinden de mahrum etti. İşte o zaman sağırlarla dilsizler birbirinden ayrıldı. Orman bunu kabul etti. İçlerine sızan anarşistler...) Son paragrafı da okuduktan sonra artık zehri almıştım; çekimser bir mart esintisi eşliğinde düşüncelere daldım.

Bizler yaşamımız boyunca neleri düşünür neleri tefekkür ederiz hiç düşündünüz mü? Çalışanlar, öğrenciler, ev hanımları, iş arayanlar, tembellik yapanlar… sabah gözünü açar açmaz ilk ne düşer zihinlerine? Mesela sen okuyucu, bu sabah uyandığında aklına düşen ilk düşünce tohumu neydi? Belki de yataktan kalkmak istemiyorum diyerek başladın güne. Bu basit görünen düşünce neden aklımıza gelen ilk şey olur, kendiliğinden mi yoksa bunu tetikleyen etkenler mi var? Düşüncelerimizin beynimizdeki nörotransmiterleri etkileyebileceğini biliyoruz. Yani, eğer battaniyenizi başınıza çekerseniz ve bu da "yorgunum", "kalkamıyorum" veya "hayat zor" gibi başka düşünceleri tetiklerse, beyninizdeki karmaşık etkileşimler vücudunuzun diğer kısımlarına da efekt eder. Öte yandan, “Bugün harika bir gün olacak” diye düşünmeye başlarsanız pozitif sinyaller etkileşime girecek ve nöronların gönderimleri apaçık farklılaşacak. Duygu ve düşünce birbiriyle müthiş bir iletişim ve etkileşim halindeler. Ne zaman bir düşüncemiz olsa, bunun sonucunda zihnimizde ve bedenimizde buna karşılık gelen bir kimyasal reaksiyon meydana gelir. Yaşamımız boyunca binlerce kez deneyimlediğimiz reaksiyonlar bunlar; mutluluk, huzur, şifa, endişe, korku, stres, şaşkınlık, üzüntü, beklenti, heyecan, tiksinme, yas, umut, hayal kırıklığı, öfke vb.

Anarşizm antik Yunan’da Yöneticisiz anlamına geliyor. Otoritenin reddiyesini, baskının her türlüsüne karşıt olmayı ifade ediyor. Günümüzde anarşizm, kurumsal otoriteden bağımsız biçimde yaşayan/düşünen insanları tanımlamaktadır. (bkz: Tübitak Ansiklopedi)

Akıl ve zihin sentezine bakalım; zihnimiz bir nevi kendi üretimimizdir, bilgimiz, deneyimlerimiz, öğretilerimiz, çevresel faktörler gibi etkenlerle bizim sürekli içini doldurmaya devam ettiğimiz bir ürün gibi. Akla gelince; aklın en önemli görevlerinden biri gerçekle gerçek olmayanı birbirinden ayırmasıdır. İnsanın her türlü eylemine anlam kazandıran yine akıldır. Akıl bizi neyin iyi-kötü neyin doğru-yanlış olduğu bilgisine ulaştırır (Emiroğlu 1998, Köle 2013).

Ben bu ve benzeri bildik tanımlardan yola çıkarak; hepimizin zihnimizde birer anarşist beslediğini düşünüyorum. Her an her olayda, önümüze gelen seçeneklerde aklımıza savaş açan, onunla habire mücadele eden bir anarşist. Doğruya baş kaldıran, seçenekleri arasında iyiyi değil kötüyü tercih eden, vicdan muhasebesinde sınıfta kalan, mütevazilik yerine kibre saplanan, sevgi yerine kin ve öfkeyi kalbine dolduran bir anarşist. Ebeveynleri çocuklarına karşı bencilliğe ve kıskançlığa iten, hiçbir cümlesini akıl süzgecinden geçirmeye tenezzül etmeyen, nefsine köle olmuş, patavatsız, kadir kıymet bilmeyen, menfaat doğrultusunda samimiyet gösteren, ağzından çıkanla kalbi bir olmayan bir anarşist.

Şimdi bir anlığına durup düşünün; sizdeki zihin de bunlardan birini yapıyor mu? Hayatınızda hiç anarşist zihinli birileriyle tanıştınız mı? Ailem dedikleriniz dahil şöyle bir geçirin süzgecinizden; içlerinde anarşizmin kölesi olmuş olanlar var mı mesela. Biraz düşününce ailede bile anarşist zihinlileri bulmak hayal kırıklığı yaşatıyor olsa gerek. 😊 Derin bir nefes alın ve devam edin. Muhtemelen yolunuz daha çok uzun. Yaşanacak hayal kırıklıkları ile koca bir kasaba inşa edeceksiniz. Dileğim etmemenizden yana ama bu sefer gerçekçi mi olsak acaba. Hele ki günümüz insanına bakınca kasaba örneği cılız da kalmıyor değil.

Gelin biz zihnimizdeki bu anarşisti aç bırakalım. Besledikçe, itaat ettikçe iyice tepemize çıktı. Ne vicdan bıraktı ne ahlak. Ne Allah’tan korkuyor ne kul hakkından. Yedikçe şişiyor, şiştikçe geriniyor. Gelin aklımızla oynayanları temizleyelim zihinlerimizden. Kapatalım bizi yanlışa sürükleyen zihin pencerelerimizi, açalım yeni bir akıl penceresi. Edepli zihinler üreterek taşlayalım anarşistleri. Dilimizle kalbimiz bir olsun mu artık? Ne kendimizi ne de dost dediklerimizi hayal kırıklığına uğratmasak mı artık?

“İnsanlığın şerefi aklıyla; asaleti diliyle, şahsiyeti ahlakıyladır.” – Hz. Ömer (r.a)

https://www.eurovizyon.co.uk/dusunce-anarsizmi

Edebi Psikoloji

 

Psikoloji ve edebiyatın insan yaşamında derin bağlantıları vardır. Her ikisi de insan davranışları, ifadesi, düşüncesi ve motivasyonuyla ilgilenir.

“Edebiyat ve psikoloji birbirinden ayrılmaz bir hakikattir. İkisinin ebedi ormanına adım atmak için zincirlerinden kurtulmuş zihinler gerekir.”

 

Tarih, felsefe gibi alanların iç içe geçtiği edebiyat, sosyoloji, psikoloji vb. yazarlar, filozoflar, sanatçılar, psikologlar ve psikiyatristler tarafından her zaman incelenen ve tartışılan; insanı, varoluşu ve kültürü, kişiliği ve bireysel farklılıkları yorumlamak için dilin bir ifade aracı olarak kullanıldığı bir disiplindir.  Edebiyat ve psikoloji arasında çok güçlü bir ilişki vardır çünkü ikisi de insanlarla ve onların tepkileriyle; dünya algılarıyla, sefaletlerle, arzularla, korkularla, çatışmalarla ve uzlaşmalarla ilgilenir; bireysel ve toplumsal kaygıları çeşitli kavram, yöntem ve yaklaşımlarla ele alır. Sadece duyguları uyandırmakla kalmayıp, hayatın ve varoluşun anlamını keşfetmelerine yardımcı olarak okuyucuya bilinmeyen ve görünmeyen dünyanın kapılarını da açar. Edebiyatın bilinç ve farkındalık yaratarak bireylerin kimliklerini bulmalarına, kendilerini tanımalarına ve pek çok şeyi sorgulamalarına katkısı açıktır.

Psikoloji ve edebiyatın insan yaşamında derin bağlantıları vardır. Her ikisi de insan davranışları, ifadesi, düşüncesi ve motivasyonuyla ilgilenir. Psikolojinin ilkelerini edebi eserlere uygulayarak insan yaşamındaki olayları açıklayabiliriz. Bilinçli bir yazar yaptığı uygulamadan şimdiye dek keşfedilmemiş kalıpları su yüzüne çıkarabilir, romanın gerçeklik duygusunu güçlendirebilir, okurun algısını keskinleştirebilir.

Farkında olalım veya olmayalım günlük yaşamımız çok karmaşıktır. Ama açıklanabilir. Psikolojinin, olumlu düşünme biçiminin ortaya çıkmasında büyük önemi vardır; rutin terapi alan kişilerin yaşamlarındaki kısır döngüyü bulup değişime gitmeleri, sorunlarıyla başa çıkmanın farklı yollarını öğrenip daha pozitif yaklaşabilmeyi vb. Şimdi edebiyata dönersek bir roman kahramanının yorgun zihninizde dolaşırken size nasıl iyi geldiğini, kendinizi onunla nasıl özdeşleştirerek aynı yolda yürüyebildiğinizi, kendi boğucu evreninizden uzaklaşıp farklı bir zamanın nasıl tadını çıkarabildiğinizi düşünün…terapi gibi zihninize ve ruhunuza hatta günlük rutininize nasıl olumlu bir akış getirdiğini fark edersiniz bir süre sonra. Okuduğunuz bir romanın ardından nasıl da diliniz çözülmüştü hatırlasanıza…eskiden anlamlı cümleler kuramayan, bir türlü karşısındakinin dikkatini çekemeyen, içine değil diline de kapalı biriyken nasıl da akmaya başlamıştı kelimeler. Bitirdiğiniz hikâyenin büyüsünden günlerce çıkamamış, iş yerindeki boğucu tempoyu bile unutuvermiştiniz. Her biten roman, hayatınızda kalıcı bir değişiklik bırakır. Sizdeki kalıcı hasarları onarır; ruh ilacı aranıyorsa romandır onun adı.

Edebiyat ve psikoloji arasındaki bu belirgin ilişki dikkate alındığında akla ilk gelen soru “Edebiyat nedir?” olur. Bu ilişkiden yola çıkarak edebiyat, insana ve onun yaşamına, eşsiz deneyimlerine, özüne, çeşitliliğine ve değerlerine ilişkin bilgi edinmenin en önemli araçlarından biridir. Muhtemelen ve bana sorarsanız kesin bir dille insan yaşamı ve kişiliği hakkında her zaman bilimsel bilgilerden ziyade romanlardan daha fazlasını öğreneceğiz.

https://www.eurovizyon.co.uk/edebi-psikoloji

The Spirit of Water: Kelpie

 

The difference between legends and myths is that legends or sagas, tell the stories of heroes and their heroic actions...

No mortal ear could have heard the kelpie passing through the night, its magic hooves were as silent as a dead man's. It would only reveal itself to those who knew it badly.

 

Old stories can be divided into history, myths, and legends. History describes events we know happened, whereas myths and legends, though often repeated by generation after generation, were never actually proven beyond a shadow of a doubt. The difference between legends and myths is that legends or sagas, tell the stories of heroes and their heroic actions, whereas myths tell the stories of creatures, divine beings, and gods and how they came to be. In this sense, myths are more like fairytales told to young children. Or we think they are fairy tales.

Water plays an important role in many legends and myths. There are mythological water beings and gods, stories of heroes that have something to do with water, and even stories of isles and continents lost below the surface. A kelpie, or water kelpie, is a shape-shifting spirit inhabiting lochs in Irish and Scottish folklore. I would like to tell you about the Kelpies, whose stories I love very much in mythology.

Folklore and mythology are filled with tales of spirits and magical creatures, benevolent and evil alike. But, perhaps none is more vengeful than the kelpies of Scotland. It seems as though the kelpie was made to be an enemy, to man and other magical creatures alike. Typically residing near water, and taking the form of a black horse, the kelpie would lure travelers to their death. Initially appearing peaceful, even docile, travelers would be tempted to ride the quiet horse, to cross a body of water. Once atop the horse’s back, the kelpie would gallop to the deepest end, luring its victims to their deaths and dragging them below water.

The stories of the Kelpie were, perhaps, especially useful in warning children away from riverbanks and strange horses alike. All sorts of trouble could ensue if one were to enter an unknown body of water, much less on top of someone else’s animal. A common identifying characteristic of the kelpie is said to be its hooves, hooves that are reversed when compared to those of a regular horse. Kelpies could also take on a human form, typically that of a man. The anthropomorphised water spirit could also be recognised, like its animal counterpart, not by its legs this time, but by its hair, where algae and seaweed could be found among locks of hair. In some versions of the myth, the kelpie’s supernatural abilities allow it to control and manipulate water, enabling it to submerge its victims against their will.

The origin of these mythical creatures is shrouded in mystery. One theory sees them as later versions of gods and goddesses who in ancient times were associated with particular lochs and rivers. Another sees them as symbols of the real danger posed by deep or fast-flowing water.

My aim was to draw attention to this water creature in mythology, but also to increase the reader's interest in mythology. If it piqued your interest even a little bit, come on and read this short story. Who knows, maybe your imagination will start to create new kelpies in the waters of your own world.

“The moors were dark, a haze rising from the nearby river gave the impression that smoke was rising from some hellish gape in the earth. The man walking the lonely road wished he had some faster way to travel. As if the Folk of the land were listening, a pale, saddled horse appeared near the water. The man approached it, reaching tentatively. The horse’s nicker did not indicate fear but rather sounded like an invitation. Using the saddle horn to pull himself up, the man could not believe his luck. Suddenly the horse burst into a run, heading straight for the river. The terrified man tried to dislodge himself from the horse, but some supernatural force kept him in place. The water didn’t seem to slow the horse its touch seemed to give it speed. The man realized this was no horse at all but a kelpie, just at that moment his head went below the surface, never to return.”

Time had stopped for the traveler. He remained mute and deaf in the dark depths of the water for centuries. He didn't die, but he wasn't alive either. Until one day another kelpie brought it to him.

What could the kelpie have brought to the man? Did he bring someone else or did Kelpie want to do him a favour?

Should I leave the rest to your imagination?

https://www.eurovizyon.co.uk/the-spirit-of-water-kelpie

(Do not) Leave the World Behind

 “You never know when a time is the last time, because if you did you could never go on with life.” Rumaan Alam, Leave the World Behind

Leave the World Behind is an apocalyptic movie that begins with a weekend you went on as a family without foreseeing that your life would suddenly turn upside down, and contains intense messages from the first minute. We see former US President Barack Obama and his wife Michelle Obama in the production of this film, based on Rumaan Alam's novel published in 2020. The uncannily familiar scenario is filled with themes and messages you can tick off from beginning to end.

The majority of commentators agreed that this movie is an apocalyptic scenario and conspiracy theory. Although I agree with most of these, I want to look at it from a different perspective: Racism that never ends even when the apocalypse is near!

It annoyed me that this issue was trivialized and glossed over in the comments. How can we ignore the racism they present throughout the film, from the very first minutes, and how can we make it ordinary! This perception, which was created in the fetid depths of world history, continues to haunt human beings in this age, even while there is a frightening change and chaos going on outside. What a great heedlessness, what a vile arrogance!

Even as the world drifts towards an uncertain end, ego and arrogance never disappear. The writing in Alam's novel was quite pointed, but we can still get the same effect in the movie: racism and class anxiety. If you are obsessed with the color of the other person's skin even while the city from which you cannot return is being bombed outside, it means that there is a sick mentality here that is terrifying. But this perception of racism is not the first time humanity has encountered insanity. Many more like this have already been placed in minds and hearts. For those who haven't watched the movie, I can say this much; From the first scenes, the theme of racism is one of the main messages that deserves to be written in large font from the beginning to the end of the film.

Sam Esmail, the author and director of the film, presented everything in a slow, calm, and chilling way. It is a very concrete film about how the unshakable sense of trust between you and your next-door neighbor, whom you have spent years working on, is destroyed. It is one of the rare stories where people's fake smiles are mistaken for the precious stones that will form the society and the masks are removed. If you are one of the lucky ones, you can stay at home, in your comfort zone, and have enough food to last you for a while, without messing around. And you should stay away from people as much as possible, otherwise, you will end up disappointed, just like the situation these two families found themselves in.

However, when the white family renting the house sees two black characters in front of them, they try to humiliate and be rude to the father and daughter at every opportunity. In particular, Julia Roberts, the female character of the white couple, carries out this task in an extremely expert manner. Her husband, on the other hand, is the one who takes things a little more seriously and wants to carry out the work without spoiling his style and without even caring. Of course, there must be a good cop-bad cop attitude, otherwise, how will the scenario work? The female character, who cannot accept the idea that the black landlord who comes to her door will be the owner of that expensive house, questions this with their straight faces and continues the same attitude throughout the film, somewhat intensely and slightly. Even when the idea of living the last days of their lives dominates, the skin color madness engraved in their minds and souls is not enough to bring these two families closer. So much so that the fact that the father and daughter were admitted to their own home and slept in the basement even after proving that it was their own home was complete nonsense.

In a comment I read, it was written that Long Island, where the novel/film takes place, was a very accurate choice due to its ideological history. After doing a little research, I came to the following conclusion: Langdon Winner's book Do Artifacts Have Politics?, published in 1980 in his article, wrote that while the roads connecting Long Island to the city were being built, their bridges were made low enough to prevent public transportation from passing under them. Public vehicles would not be able to come to Long Island, only private car owners would be able to reach here. Of course, the real reason for this nonsense was racism. In those days, only white people had such an egoistic right to such discrimination because they could own private vehicles. Only white people could use the roads and beaches. Therefore, Long Island was a unique location choice for the story. There are many more in history; the oppression, torture, defeated rights, etc. of black people. The more one reads and learns, the more ashamed it becomes of their humanity.

As someone who has read two of the author's books so far (Leave the World Behind and Rich and Pretty), I would like to write a few things about the author. Alam highlights social class indicators rather than psychological depth. I can say that the priority is not so much to establish a deep and emotional bond between the reader and the story, but rather to awaken the race and class bubbles in the reader's mind. Moreover, he does this very well with his novel Leave the World Behind. Leave the World Behind is not a book about a global disaster; It is a book about racism or rather white rights. It literally controls and highlights the ignorance and mental eclipse of white people. It clearly shows us how stereotypical characters throughout history maintain their stability even when the world is destroyed. I wondered if it was the world or people's minds that were unlucky after reading the novel.

For those who want to read the book, I can say the following: The writing has magnificent language and a great sense of humor. This is a story with events and dialogues that could happen to any of us one day. Since it was published during the pandemic period, those who read it during lockdown may have felt that it was a bit claustrophobic, dark, and suffocating. It will be a weekend book that cleverly constructs high tension, family drama, class-race differences, increasing claustrophobia, and the feeling of being stuck in one place.

I have one last footnote; The film's cinematography, metaphors, and even current messages are very successful, but I cannot say the same about the acting. Mahershala Ali was the only person in the movie who truly conveyed his character to me.

https://www.eurovizyon.co.uk/do-not-leave-the-world-behind