Who or What Are You?

I had just stopped by the kitchen to get a hot cup of coffee. While pouring my coffee, I enjoyed the warm September breeze blowing on my face through the open window. After pouring the coffee, I cut a slice of the peach pie I had baked yesterday. The huge olive area I could see through the pumpkin leaves tangled in the bars of my kitchen window still seemed as noble and serene as ever.

Came to my desk and sat in my comfortable chair. While my laptop was opening, I also turned on a solo piano that I have been listening to tirelessly lately and put on my headphones. While the music was penetrating my soul in waves, I was opening a new Word document at that moment. One of my two cats, Snow, got up from where he was lying down, came to me, and climbed onto the desk. He seems to have abandoned himself to a peaceful and sleepy comfort. Ash is in his usual place, on his pillow in front of the window, sleeping soundly, and snoring occasionally.

I can calm my soul with this peace that I can experience every morning. I can forget about the rest of the world and just sit in my own circle of peace, eating my peach pie and taking another sip of my hot Irish coffee.

And I may hate myself for all of it!

Should I take another sip of my coffee when there are storms brewing inside me when every musical note is scorching my heart? How can I take a deep breath with peace and say, "Today is going to be a wonderful day?" How can I lean back in my chair and pretend like it's an ordinary day while my fingers are roaming around the hot coffee cup?

Is there anything that can stop the boundless evil within mankind?

Is there anything that can stop the cruelty and betrayals of this dark age?

Human history is full of incredible ups and downs. Can you imagine an era in which evil would say, "Enough, I'm giving up, this is it!?" Of course not. This would be a complete utopia in the dynamics of life. Evil will never stop until the last second. Sometimes it will be violent, sometimes it will be strategic, but it will not stop!

Ask yourself how you feel when children and innocents are hurt.

Ask yourself how you can stand it when animals and forests are being massacred!

Are you ashamed of being human?

Do you ever shed tears when you see cruel photos and read cruel news in newspapers, on TV channels, and on social media every day?

Are you ashamed of being human?

Ask yourself these questions while sipping your drink on your comfortable couch.

Who or what are you?

At least…

If you have lost your hope, remember that there is hope to find it again!

 

 

 

                                           Are You In or Out?

 

The same song has been playing in my headphones for the last hour: In and Out Love by Evgeny Khmara (Piano solo). I feel like the aura that I've found so far inside this hall that has more than four walls suddenly changes color and shape.

When you are filled with love and peace, sometimes the wind of that excitement brings you all the human misfortunes and confronts them you. This must be proof of how a few notes I found in the calm atmosphere of the piece took my contemplation to the peak. With the tone of the song, the energy balls in the air start to change color one by one, and as they are blown back and forth in the room, they start to bring the dust scatter to me for me to breathe. As I breathe, Khmara presses the keys, each note seems to create its own universe. I blend the universe of each note with my breath. It doesn't seem to end; it has taken me right to the center.

I remember dinners accompanied by warm winds in my childhood. When my mind hadn't yet been hacked...when the world was chocolate, swimming, and magic…when I could see the sun in every season and find magical universes in the shape of every falling snowflake…when I could savor every meal I ate and every bite I swallowed…

When even the sounds of birds landing on tree branches were more natural... When they had not surrounded me with poisonous bars when they had not washed my brain with their fake history, when they had not planted distorted, crippled seeds in my mind...

I remember because I am inside.

While innocents are being slaughtered, wronged, silenced, ignored in Gaza, Ukraine, Africa, and many other places in the world… I can’t stand to see people whose lives are being destroyed. I don’t want to stand by and watch animals that can’t even tell us their troubles being slaughtered. I can’t stand to hear trees being burned to death as flames surround them, their screams crushing even the crust of the earth.

I don't want to go back to where we are addicted to dopamine, where we waste serotonin, where we crumple up the morals that will bring us back to our roots and throw them away. Every time Khmara comes to an end, I start over and over again without letting it finish.

Because I want to stay inside.

All my life, I have been surrounded by schizophrenia patients, restless people suffering from Othello syndrome, people who have become slaves to inferiority complexes, people with high egos, people with borderline personality disorder who are also on the verge of acute bipolar disorder, people who have mental breakdowns as if they were caught in a heavy rain and who have not been able to complete their personalities and who make both themselves and their surroundings uneasy… All of these are outside. They are in the house next door, upstairs, downstairs, across the street, on the back shelf in the supermarket, on the phone, on barbecue nights with family or friends...

Because if there is human being, there is a disease there. Even if you are drowning in peace down to your cells, they can come and find you. There are many of them. And they are increasing. You are the minority. They are the majority.

Stay inside. Stay there as long as Khmara's magic fingers continue to press. You're inside, just feel.

Here we go again. Close your eyes.

You are a Siren. You have been trying to hold on since they took your crystal clear waters from you. They poured the dirties from their hearts into your water. They took your family, your friends, your future children from you. Your food sources are running out. Your oxygen is running low. You could slip out of your shell and join them, but you don't. Because you are inside. Listen, the musical notes I send you are starting to mix with the waves. They will soon reach the uncharted depths of the ocean. Hold on a little longer. They want to make you leave your home. Hold on a little longer. Go on, dive into the depths, keep your eyes closed. Feel how the notes rush to you. In the silent depths of the ocean, they resound for you.

Do not worry, no one else can hear the song because only you are inside.

They are outside.

***

I would like to thank Evgeny Khmara, the owner of the performance who inspired me to write this article. Your magical notes continue to echo in the hearts of kind-hearted people and the heart of the ocean.

Because they are inside.

 https://www.eurovizyon.co.uk/are-you-in-or-out

 

 

                            Balıkların Çığlığını Duyan Yok Mu?

 

 

Dün İzmir’in Bayraklı ilçesindeki Turan sahilinde çok sayıda ölü balığın kıyıya vurması pek çoğumuz için yine sıradan bir habermiş gibi algılanıp bir kenara itildi ve sıradaki habere geçildi. Halkın büyük bir kesiminin derdi değil çünkü bu haberler; denizler mi kirlenmiş, deniz canlılarının soyu mu tükeniyor, denizlerde oksijen azalmış canlılar kıyıya mı vuruyor, Marmara müsilaj kusuyor, Koli Basili tüm denizleri sarmış mı…

Ben bir süredir Ege’de oldukça turistik bir sahil beldesinde yaşıyorum. Hayatımda bu seneki kadar yüksek derecede bir deniz sıcaklığı görmemiştim. İnanın yazın duş alırken bile daha soğuk su tercih edersiniz. Deniz, yaz başından beri sizi ferahlatmayacak derecede sıcak. Dün aldığım bir habere göre Akdeniz suyunun sıcaklığı 34 dereceye ulaşmış. Geçen yıl 28 derece ile rekor kıran Akdeniz suyu bu yıl başka bir rekora imza atmış.

Sıcaklık artışları sonucunda suda, karada ve havada oluşan olumsuz koşullar ekolojik dengeyi ve canlı çeşitliliğini etkiliyor. Bu artışlar canlı türlerinin kendi doğal ortamlarında barınamayacaklarına ve dolayısıyla göçlerin daha fazla yaşanacağına sebebiyet veriyor. Çünkü deniz canlılarının oksijeni tükeniyor, besinleri azalıyor, elverişli ortamları bozuluyor ve kendilerini kurtarabilenler göçe zorunlu hale geliyor.

Peki deniz suyu sıcaklıklarını sadece iklim mi belirliyor?

Hayır. Burada sadece güneş ışınlarının etkisi yok. İnsan eliyle gerçekleşen deniz kirliliği burada en önemli faktördür. Bu kirliliklere sebep olan kaynaklar ise; deniz, göl ve nehir taşımacılıkları, sanayi ve ziraat, atık su/kanalizasyon gibi belediye hizmetleri diyebiliriz. Daha iki gün önce Marmaris tarafında tatil yapan bir aile dostumuz bana bir video gönderdi; hem sahildeki çöplerle ilgili hem de kıyıya konuşlanmış bir otelin denize taşan ve uzun süredir de kimsenin umursamadığı kanalizasyonuyla ilgili. Görüntüler karşısında ne diyeceğimi bilemedim. İlk kez karşılaştığım bir durum değil Türkiye’de fakat yine de insan öylece kalıyor işte. Kanalizasyonun denize akan görüntüsü, sahilde ve ormanlarda akıl donduran poşet poşet çöplerin etrafta savrulması, kumsallarda kırık bira şişeleri ve içleri kirli çocuk bezleri, zaten sayıca az çöp konteynırlarının günlerce bu sıcakta dolup taşmış halde bekletilmesi vb. Tatil için Marmaris’i tercih eden İngiliz arkadaşlarımız hem kirlilik, hijyen ve nezaket hem de fahiş fiyatlar açısından tekrar gelmek istemediklerini net bir şekilde ifade ettiler. Hak vermemek elde mi? Anlayamadığım şey, neden sezonun en aksiyonlu zamanlarında turistik bölgelerde denetim yapılmaz ki? Denetim neden sıklaştırılmaz demiyorum neden yapılmaz diyorum. Defalarca mühürlenen bir otel sahibi mührü defalarca kırıp otelini işletebiliyor (Alanya Haber’de çıkmış). Para cezası umurunda değil çünkü o daha fazlasını kazanıyor. Sorun yok. Sahiller, yollar, ormanlık alanlar…neden yeterince gözetlenmiyor neden kendi haline bırakılıyor?

İki yıl kadar önce haziran sonu gibi Saroz Körfezi’nden Gelibolu’ya kadar uzunca bir rota çizip karış karış her yeri gezmiştik. Rastladığım tüm yeşil alanlarda ve sahillerde çöp potansiyeli had safhadaydı. Aklınıza gelen gelmeyen bir sürü akıl almaz atıkla karşılaşmıştım. İki yıl sonra Ege’deyim ve durum daha da vahim. Geçen ay Bodrum’da Gümüşlük tarafında yine aynı manzaralarla karşılaştım. Trafikte seyir halindeyken camından söndürülmemiş sigara izmariti atanlar, cips türü atıştırmalık paketlerini fırlatanlar…onu bırakın ben camını açıp, içinde onlarca birikmiş izmarit ve kül dolu küllüğü yola döken gördüm! Yani bu edepsizliğin, vurdumduymazlığın net bir adresi de yok. Türkiye’nin her noktasında şahit olabileceğiniz türden tecrübeler bunlar.

Bakın, her geçen yıl iklim şartları ve insan eliyle deniz suyu sıcaklıkları artıyor. Bu da demek oluyor ki ekosistemin doğal dengesi gitgide bozulmakta. Çevre kirliliği nedeniyle deniz suyu sıcaklıkları artarak deniz suyunun oksijenini azaltıyor. Deniz canlılarının ölümüne neden oluyor. Göl, akarsu ve hatta deniz ve okyanuslarda balıkların ölümüne neden olan oksijen azlığı, bu sulara akan lağım pislikleri ve endüstriyel atıklardaki birtakım maddeler nedeniyle gerçekleşiyor. Yani ekosisteme yine insan zarar veriyor. Yani haddi olmadan kendi yaşam alanı dışındaki alanları da yine insan yok ediyor. İnsanın umursamazlığı, bilinçsizliği, vicdansızlığı neden oluyor tüm bunlara.

Denizi, sahili, ormanı, çevreyi kirleten mi gördünüz işte bu konuların muhatabı Çevre, şehircilik ve iklim değişikliği bakanlığı, sahil güvenlikler ve liman başkanlıkları. En kolayından Alo 181’i arayıp ihbar da edebiliyorsunuz. Ben ihbar ettim ama çözüme ulaşmadı diyenlerdenseniz yeniden deneyin, olmadı mı bir daha arayın ya da dilekçe yazın veya e-mail. Sıkıntının ortadan kalkması için sıkıntılı bir mücadele etmeniz gerekebilir, biraz sabırla kendinize düşen sorumluluğu yerine getirebilirsiniz. Tabi bu işler sizinle benimle bitmiyor. Bitmez. Bilinç lazım, bilgilenmek lazım, vicdan lazım. Lazım da lazım. Ben kendi adıma pes etmeyenler listesindeyim. 

 

 https://www.eurovizyon.co.uk/baliklarin-cigligini-duyan-yok-mu

 Instagram

Mermaids Left The World

                 “There is, one knows not what sweet mystery about this sea, whose gently awful stirrings seem to speak of some hidden soul beneath...”

    

    Mermaids and Sirens came to the world millions of years ago from the planet Neptune, the god of oceans and storms. They divided into regions in the depths of the pure and clean oceans and established colonies. They were healthy and increased their numbers by multiplying in a short time. They expanded their borders from South America to Antarctica, from the Mediterranean to the Far East and dominated the world's waters.

Ages passed and over time, mankind treated the seas cruelly and polluted them, as in everything else. Birth rates have fallen in almost all marine mammals. There are many reasons: Pollution, global warming, pesticides, pharmaceutical waste...

First, dirty water prevented them from changing their sex to mate, that is, from transforming, and then all races became sterile. Pollution water sterilizes them because plastics contain a dangerous compound called BPA. Over time, plastic in the water releases a chemical similar to oestrogen and this excess oestrogen prevents them from transforming. However, they need to find pure and clean sea water as before.

 

The most polluted ocean is the Pacific with 2 trillion plastic pieces and one-third of the plastic found in this ocean circulates in the North Pacific Gyre. Therefore, it is now impossible to find them in these waters.

The world ocean is the second largest carbon reservoir on Earth. It stores around 40,000 billion tonnes of carbon. The amount of carbon contained in the ocean exceeds that in the atmosphere by a factor of greater than 50. The ocean and atmosphere, however, are constantly exchanging carbon. With increasing concentrations of carbon dioxide in the atmosphere, more carbon dioxide is absorbed by the ocean, which slows the rate of climate change.

For thousands of years, humankind lived with and from the ocean – all this time seeing it as infinite, boundless in its ability to provide food and resources, inviolable against every human encroachment. Today, the consequences of this human error are more visible than ever: reefs are dying, coasts collapsing, and in many places, fisherfolk are pulling in empty nets. This much is clear: if we wish to benefit from the ocean’s bounty, we must treat it with respect and recognise that even the planet’s largest habitat has its limits.

Indestructible plastics: Plastic accumulating in our oceans and on our beaches has become a global crisis. Billions of pounds of plastic can be found in swirling convergences that make up about 40 percent of the world's ocean surfaces. At current rates, plastic is expected to outweigh all the fish in the sea by 2050.

Plastic pollution has a direct and deadly effect on wildlife. Thousands of seabirds sea turtles, seals, and other marine mammals are killed each year after ingesting plastic or getting entangled in it. Endangered wildlife like Hawaiian monk seals and Pacific loggerhead sea turtles are among nearly 700 species that eat and get caught in plastic litter.

Ocean waters cover three-quarters of the globe and are vast, mostly undiscovered havens for mysterious and diverse life. But the open oceans are also a free-for-all, barely regulated or policed. International laws to protect them are drastically inadequate to address threats like large-scale commercial fishing, which sweeps life out of the seas at unprecedented rates — often only to discard the unusable “bycatch.” Tragically, that discarded bycatch includes thousands of severely injured or slain sea turtles, seabirds, and marine mammals annually.

So, if mermaids/sirens were on Earth today, the only place they could live for a while would be the Southern Ocean. The Southern Ocean extends from the coast of Antarctica north to 60 degrees south latitude. The Southern Ocean is renowned for having the cleanest air on Earth. But the precise reasons why have remained a mystery, until now.

In other words, mermaids returned to their homeland to become one-planet people again. However, there is a place in the depths where the voices of all races, including their ancestors, have been recorded for centuries. It is like a sound chamber. Maybe some will call it the heart of the ocean. I am talking about a place where it is possible to heal not only themselves but also people. Only mermaids, who are healers, can reach there and collect healing. We were deprived of a place where we would not even learn the limits of healing without them. Maybe we deserved it. We destroyed the healing that could heal dozens of incurable diseases on land and do more. With our own hands. These explanations of mine should remain here as a reminder. It is important for those who hear it for the first time.

I do not forget those who came to the land years ago and stayed there for some reason. Some of them continue to live among us in a hybrid form within a few years. They do not transform when they enter the sea or their skin does not become stained and swollen. However, if someone comes out of the sea, they can recognize each other immediately. No one can distinguish those on land. However, if you are one of them and have gone through the same path, then it is different. I will not give any other tips other than these. Because they are very valuable and I cannot tolerate them being wasted in the hands of people who have lost their purity today.

Please do not use plastic for the future of yourself and your loved ones. Keep the seas and nature as clean as you can. Maybe these seemingly small efforts will come together in a short time and help us save some races. Do not forget, that today, scientists have only explored 20% of the oceans. There is still 80% that remains a mystery.

 https://www.eurovizyon.co.uk/mermaids-left-the-world

 

 

 

 

Sanrı Rezonansı

 

Sanrı: Gerçekte var olmayan şeyleri görmek ve işitmek gibi dayanaksız algılama.

Rezonans: Yansıma, titreşim.

 

Eğer spiritüel içeriklerle ilgileniyorsanız Pierre Franckh’ın 2010 yılında yayımlanan Rezonans Kanunu kitabı rezonans alanınıza girebilir. Ancak bu konuda tecrübeliyseniz ve daha önce konuyla ilgili yeterince akademik içerik ve doğru kaynak okuduysanız bu kitabın tam anlamıyla bir süpermarket kitabı olduğunu hemen anlayacaksınız. Hani 2000’lerin meşhur süpermarket kitabı olan The Secret ile aynı yolda yürüyen aynı algı oyunlarıyla okura ulaşmayı hedefleyen ve kitlesi açısından da aynı gruplara hitap eden bir kitap olmuş.

Kitaba meraklı bir şevkle başlamıştım fakat daha birinci bölümün başlarında geri kalan sayfaların bana ne getireceğini anlayıp kendimi hızlı okuma moduna alıp bitirdim. Bitirdiğimde, kitap ilk düşüncemi tasdikleyerek verilen parayı hak etmediğini kesin bir açıklıkla doğrulamış oldu.  

Rezonans Kanunu, kendinden önce yazılmış binlerce aynı içeriği farklı bir strateji ile satmaya çalışan ve son sayfasına kadar birbirini tekrarlayan alıntılarla dolup taşan bir kitap. Benim için bu kitap ne bir kurgu ne de kurgu dışı. Benim için bu kitap bir sanrı kitabı. Tam olarak makaleye verdiğim başlığın manasını sonuna kadar hak eden bir kitap: Sanrı Rezonansı

Kitapta sayfaların neredeyse hepsinde sizi bir anlığına duraklatarak zihninizde yeni bir çığır açacakmış gibi etki yaratması beklenen bir dolu takvim sözü var. Siyah kalın puntolarla yazılıp siyah çerçeve içine alınmış tam anlamıyla okurun algısı üzerinde çalışmaya yönelik bir editoryal çalışma. Yayıncıların en basit pazarlama stratejilerinden biri aslında:

En basit şeyleri süsleyerek ve tekrarlayarak okurun zihnine adeta bir çivi gibi çakmak.

Bakın aşağıya kitapta geçen birkaç takvim sözü bırakıyorum. (1937’de yazılan Düşün ve Zengin Ol ile 1952’de çıkan Olumlu Düşüncenin Gücü kitaplarına aşina olanlar en az yetmiş yıldır bu sözlerin nasıl yaşamımıza girdiğini ve çoktan eskimiş olduklarını hatırlayacaklardır.)

“İmkânsız, sadece onu kabullendiğimizde var olur.”

“İstediğiniz kişi olabilseydiniz kim olmayı isterdiniz?”

“Benzer olan her zaman benzerini çeker.”

“Ön yargıları parçalamak atomu parçalamaktan daha zordur.”

“Kalbimizle dünyayı değiştirebiliriz.”

“Katı madde diye bir şey yoktur, sadece enerji vardır.”

“İç dünyamızda zaten sahip olduğumuz her şey dış dünyada da bizi bulacaktır.”

İyi bir marketing çalışması ile hedef kitleniz üzerinde başarılı olabilirsiniz. En doğru zamanda doğru yerde olarak. Mesela şimdilerde Türkiye’de kitabı on dört yıl sonra çok satanlar rafına taşıyarak!

Kitap 2010 yılında yayınlanmış ve aynı yıl Türkçeye çevrilmiş. Dünya piyasasına baktığımızda istenilen popülerliği yakalayamadığını görüyoruz. En iyi yorum sitelerinde 1-3 arası puanlanmış ve oldukça da ağır ve acımasız eleştiriler almış. Hak vermiyor değilim; bu minvalde yazılmış binlerce kitap var. Eskiyi süsleyerek yeniden satma stratejisi de artık bilinçli ve iyi okurlarda işe yaramıyor.

Buna rağmen Türkiye’ye bakınca bu tarz kitapların uzun yıllar çok satanlar rafında durabiliyor olması çok üzücü. Pazarlama denilen sektör öyle bir şey ki hangi kitabın hangi dönemde ortaya çıkarılması gerektiğini çok iyi bilir. Stratejik bir hamleyle on dört yıl önce yazılmış ve içeriği eskimiş bir kitap şu an Türkiye’de epey revaçta. Hem maddi hem manevi olarak kendilerini zayıf ve çaresiz hisseden bireyler ve toplumlar her çağda bir kurtarıcıya ya da bir mucizeye ihtiyaç duymuşlardır. Toplumlar üzerinde doğru zamanda algı kuşatması başlatırsanız pazarlama stratejiniz başarıya ulaşır. Kitap daha ilk sayfasında “Kim olmak isterdin?” Diye başlıyor. Ekonomik kriz, alım gücünün düşmesi, toplumun sosyal medya araçlarında sanal hayatlara her geçen gün bağımlı hale gelmesi ve bu soru karşısında kim olmak istediğine karar verip düşünce gücüyle kalp enerjisiyle ona ulaşacak olması büyülü bir gerçek gibi karşına çıkıyor.

Çünkü insanların umuda ve inanmaya ihtiyaçları vardır. Uzun süren endişe, belirsizlik, gelecek kaygısı ve sevgisizlik, bireyleri içinden çıkamadıkları adeta kör düğüm olmuş bir yaşamın dipsiz kuyusuna iter. Ona umut verecek bir el arayışına girmesi de kaçınılmaz olur. İşte doğru zamanda doğru yerde bu arayışın ana karakteri olabilirseniz elinizdeki her şeyi gözü kapalı satar, bir de üstüne çok para kazanırsınız.

2006’da Türkiye’yi kasıp kavuran The Secret kitabına bakalım. İnsanları materyalist, bencil, kolay yoldan başarı ve paraya ulaşmaya teşvik eden, yer yer ırkçılık yapan, sığ bakış açısını destekleyen bir içeriğe sahiptir. Oldukça ucuz, kötü bir kitaptan ziyade tehlikeli bir kitap bana sorarsanız. Gizli güçleriniz var ama siz henüz bilmiyorsunuz ve kitabın yazarı size bir sır veriyor ve o andan itibaren hayatınız tümüyle değişiyor. Artık gerçek aşkı bulmak, zengin olmak avucunuzun içindeki o sırda saklı. Hayatın sırrını çözdünüz bir nevi. Düşünce ve olumlama gücüyle hayatınızı değiştirip dünyayı daha yaşanabilir bir yer haline getirebileceksiniz. Bugüne kadar bunlara sahip olamadınız çünkü düşünceleriniz yüzünden enerjiniz farklı kanalize oldu ve doğru yerlere ulaşmadı. O halde yazara göre, tecavüze uğrayan, öldürülen, sakatlanan, işkence gören vb. insanların hepsi olumsuz düşünceleriyle bu felaketleri kendi başlarına getiriyorlar.

Evet, her şey enerjiden ibaret. Enerjinin gücü karşısında aksini iddia etmek bilime de inanç sistemine de yüz çevirmek olur. Bu konuda doğru kaynakları baz alarak söylenecek çok şey var.

Ve son olarak; bu kitap hakkında fazlasıyla pejoratif kavramlar kullanmış olabilirim fakat şunu tartışmasız kabul etmek gerek: sıkıntılı bir iç dünyan ve dış yaşamın varsa şüphesiz sana en iyi gelecek kitaplardan biri olacaktır. Seni birkaç hafta algın üzerinden etkileyerek olumlu düşüncelere itecek ama sonra ekonomik, ailesel veya sosyal sorunlarınla yüz yüze geldiğin bir anda hiç de işine yaramayacaktır. Seni bir süredir heyecanlandıran, gözlerini ışıldatan o kitap artık bir hayal kırıklığıdır. Bu da bireyde depresif bir akut süreci başlatacaktır.

Ne yazık ki bu kitap da insanlar üzerinde belirli dönemlerde belirli zaman dilimleri için algı oyunlarına başvuran, kısa süreliğine umut aşılayan ama kalıcı olarak başarılı olamayan kitaplardan biri. Kitap seçimleri konusunda ve içeriğine adeta bir mucizeymiş gibi inanma hususunda daha bilinçli olalım. Çok kitap okumak kaliteli bir okur olmak değildir. Bu türe merakı olanların daha akademik ve kaynakları belirtilmiş bilimsel içerikler okumalarını tavsiye ederim.

https://www.eurovizyon.co.uk/sanri-rezonansi 

Silence of The Devil

 “Everyone finds the bright path, the point is to look for light on the dark path.”

                                                                                                                        Necip F. Kısakürek

 

There's a question I find myself asking often these days: Has the devil reached his goal in this era?

What are you, a liberal? That's hateful.

A conservative, Wtf is wrong with you?

If you believe capitalism is great, you are a loser!

Socialism? Shut up!

Pro-abortion? We can never be friends with you!

The situation is that we do not get along.

Humans are inherently argumentative and will defend their beliefs at all costs, regardless if their beliefs are moral or immoral, human or inhumane, the problem is that what you believe is right, and what another believes is wrong. But we have staggering difficulty understanding each other's views and are quick to dismiss them. We hear the word "republican" and thoughts of hatred and resentment fill our heads.

The person you meet is phenomenal until their religion or political views are disclosed, then, that phenomenal person turns into a monster, someone you can't stand. But we treat each other terribly if the other person doesn't represent the appropriate class. Wars have been fought, countless lives lost, and humanity slowly decaying because of a dominant viewpoint that's willing to subjugate others. Instead of working together, we alienate other people because of their differences in skin color, race, beliefs, wealth, or anything that doesn't resemble our beliefs and notions.

The biggest problem we have is accepting each other's differences.

Although all of these may seem like the fundamental problems of the 21st century we live in, for me the most fundamental problem is moral degradation. Humanity is experiencing a complete lack of morality. The age we live in is truly an age of global barbarity. The fact that the genocides taking place before the eyes of the world still cannot be stopped is an indication that we have truly hit rock bottom.

War before civilization was even bloodier. But we also care more about violence today. Forensic archaeology and ethnographic demography suggest that around 15% of people living in non-state societies died violently — five times the proportion of violent deaths in the twentieth century from war, genocide, and man-made famines combined. In all these genocides, all these injustices, and rudeness, it seems to me as if the devil is sitting on his couch, watching humanity with great pleasure.

“My favorite era! Luckily there are people to take my place. I deserved a short vacation!”

Remember! It's not that long ago. The world has watched while genocide has been and continues to be carried out in Gaza. The world has watched while Israeli forces have bombed thousands, over 36,000 men women, and little children in Gaza.

While the screams of the innocent echo throughout the universe, leaders who still cannot do anything about it… In Gaza, Rafah, East Turkestan, and Arakan… and in many other places that we have not heard of, known of but cannot see, innocents who have been left in the clutches of darkness… This concept called human rights, which all citizens of the world have innately possessed, has remained completely on paper today. One of these is the Uyghur Turks living in the East Turkestan region, whose rights have been usurped, who are subjected to many inhuman pressures, domination, and tortures, and who are struggling to survive. But what about the darkness that has descended on the innocents in Arakan! They are the largest stateless community in the world; despite their population of 2.5 million, they do not have any identity or rights.

The devil, while sending his darkness on humanity in every age, has withdrawn from time to time and darkness has been replaced by light. Of course, his withdrawal is not out of compassion for humanity; They are the process of developing strategies with their humanoid staff in order to put forward their new plans. And humanity was able to breathe a little during these short periods of time. He is the opposer of all that is good and the great promoter of evil. His aim is to be a rival; his motivation was to displace God.

https://www.eurovizyon.co.uk/silence-of-the-devil

Sahipsizlerin Sesi Olalım!

 Türkiye’de uzun süredir tartışılan “Sokak Hayvanlarından Kurtulalım” konusu benim de en başından beri dikkatle takip ettiğim ve canımı çok acıtan meselelerden biri. Gözlemlediğim kadarıyla insanların çoğunluğu konuya duygusal açıdan yaklaşıyor. Çok da haklılar; vicdanı olan, merhameti ve aklı birbirine paralel işleyen insanlar daha hassas olabiliyorlar. İnsanlık bunu gerektirmez mi zaten?

Yukardaki poster geçen gün Instagram hikayemde paylaştığım yazılarımdan biri. Gelin biz bu meseleyi posterimdeki içeriği baz alarak kanuni çerçeveden ele alalım. Konuya yeni ilgi duyanlar için en azından ilk basamak olur.

“Madde 1- Bu Kanunun amacı; hayvanların rahat yaşamlarını ve hayvanlara iyi ve uygun muamele edilmesini temin etmek, hayvanların acı, ıstırap ve eziyet çekmelerine karşı en iyi şekilde korunmalarını, her türlü mağduriyetlerinin önlenmesini sağlamaktır.”

2004’te çıkan Hayvanları Koruma Kanunu’nun ilk maddesi bu. Makalenin sonunda size tüm kanun hükümlerini okuyabilmeniz açısından linki de ekleyeceğim. Kanunda sahipsiz hayvanlar, güçten düşmüş hayvanlar ve bunların korunmasına, bakımlarına, öldürülmemeleri ve kasıtlı zarar verilmemeleri ve daha pek çok yasağa dair kanun maddeleri yer alıyor. Okuduğunuzda “Vay be!” diyorsunuz, “Müthiş bir koruma ve farkındalık var. Her şey düşünülmüş, artık sahipsizlerin sırtı yere gelmez!

Madde 4- Hayvanların korunmasına ve rahat yaşamalarına ilişkin temel ilkeler şunlardır:

a) Bütün hayvanlar eşit doğar ve bu Kanun hükümleri çerçevesinde yaşama hakkına sahiptir.

b) Evcil hayvanlar, türüne özgü hayat şartları içinde yaşama özgürlüğüne sahiptir. Sahipsiz hayvanların da sahipli hayvanlar gibi yaşamları desteklenmelidir.

c) Hayvanların korunması, gözetilmesi, bakımı ve kötü muamelelerden uzak tutulması için gerekli önlemler alınmalıdır.

Çeteleşmiş, köpek kisvesi altında karşımıza çıkan birtakım varlıkların şiddetine maruz kalmış, hayatını kaybetmiş, zarar görmüş onlarca vatandaşımıza Allah’tan rahmet, ailelerine sabır ve acil şifalar diliyorum. Davalarını da isyanlarını da öfkelerini de çok haklı buluyorum. Bu tip saldırgan grupların tespit edilip gerekli uygulamanın yapılmasına da karşı değilim. Değilim çünkü bunlar sizin, benim bildiğimiz köpeklerden değiller. Bu varlıklar herkes tarafından anlaşılamıyor, fazlasıyla üzerinde çalışmak gerek. Daha karşıdan gördüğünüz an ne olduklarını anlayabiliyorsunuz. İşin o tarafını şimdilik fazla deşmeyelim. Bizlerin anlaması ve hissetmesi gereken nokta kurunun yanında yaşı da yakmamak aslında. Saldırgan gruplar tespit edilecek ama onlarla beraber iyi huylu, naif, sevecen, sadık, dost olanlar da ölüme götürülecek. Bu hangi vicdana sığacak, hangi akla yatacak?

Bunların tespitini sorumlu olan kurumlar üstelenecek ve işlerini de hiç olmadığı kadar doğru düzgün yapacaklar. Savsaklamadan, işlerinin hakkını vererek yapacaklar. O zaman yıllar evvel çıkan bu kanun işlevini yerine getirmiş olacak. Aklı selim, vicdanlı insanlar da işte o zaman tatmin bulacak.

Avrupa ve Amerika’daki barınaklara bir bakalım; oralardaki barınaklar eyalete ve barınağın kapasitesine göre şartları ve koşulları açısından değişkenlik gösterir. Örneğin sahipsiz bir kedi veya köpek kiminde beş gün içinde sahiplenilmezse uyutulabiliyor. Bir başka barınakta belki bir hatta iki yıl bile bekleyebiliyor. Genellikle hayvanlarını bir doğum günü hediyesi olarak ya da kısa dönem bir heves uğruna alıp sonra da barınaklara terk edenlerle dolu bu dünya. Türkiye’de ise üç aylık yaz tatilinde çocuğunu oyalayacak bir oyuncak misali alınan kediler köpekler sezon bitince sokağa atılıyor. Benim yaşadığım tatil beldesinde sokaklar cins kedi ve köpekten geçilmiyor. Onlarca kediye sabah akşam mama vermeye çalıştığımız, en ufak bir kavga sesinde kalbimiz küt küt (saat fark etmeksizin) sokağa çıkıp ayırdığımız aylar geçiriyoruz. İnsanlar bencil, gaddar, sorumsuz ve maymun iştahlı! Bu canlara yapılan haksızlıklar, kötü muameleler ve zalimlikler karşısında ne kadar laf etsek az kalır.

Hem milletçe hem jenerasyon farklarıyla hem de sektör bazlı olarak Avrupa ve Amerika’yı örnek aldığımızı, bireysel ve toplumsal yaşantımıza uyarlamaya çalıştığımızı biliyor ve görüyorum. Ama bizler her ne kadar son yıllarda edep hususunda haddimizi aşan bir toplum olmaya başladıysak da bizim vicdanımız, merhamet duygumuz son derece yüksektir ve asildir. Bu konuda yakında çıkacak olan yasa her ne söylerse söylesin bizler insan olarak vicdan sesimizi dinleyeceğiz. İki gün önce Türk Veteriner Hekimleri Birliği’nden “Yasa çıksa da ötanazi yapmayacağız,” açıklaması gelmişti. Dün ise Türk Eczacılar Birliği “Sokak hayvanlarını uyutma önerisine karşıyız, yaşatmaktan yanayız,” açıklaması geldi. İki önemli birliğe de çok teşekkür ediyorum. Her şey bizim elimizde, bizden başka karar merci yok bunu unutmayalım. Ben sonucun en doğru karara bağlanacağına, masumların zarar görmeyeceğine, buna müsaade edilmeyeceğine inanıyorum.

Lütfen sosyal medyalarınızda sizler de sahipsizlerin sesi olun. Masum olanların, dost olanların sessizce ölüme boyun eğmelerine göz yummayın. Yazarak harcayacağınız iki dakikanız sayesinde onların sesleri yükselecek. Gelin biz insanımsıların değil vicdanlı insanların yanında birlik olalım. Hak edene hak ettiğini verelim ama hak etmeyene elimizi sürmeyelim. Masum sahipsizlerin sesi olmanız dileğiyle.

https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?

MevzuatNo=5199&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5#:~:text=Yerel%20y%C3%B6netimler%2C%20g%C3%B6n%C3%BCll%C3%BC%20kurulu%C5%9Flarla%20i%C5%9F,g%C3%B6rmesi%20halinde%20hayvan%20hastanesi%20kurar.

https://www.eurovizyon.co.uk/sahipsizlerin-sesi-olalim

The Mythological Waters of South Africa

 By now, I think most of my readers know more about my connection with water. Everything related to water attracts me spontaneously. I almost feel like I'm inside. Whether it is a sea, a lake, or a puddle at the farthest point of the world. The only thing that matters is that I know it.

I recently visited an ancient city. It has been the most impressive and fascinating place among all the places I have been to so far (I also plan to write an article about it). While I was there, I saw a group of black tourists visiting the temple; the guide was talking about the history and the sea under the road. We said hello to one of the middle-aged women and I asked where they were from. When the woman told me "South Africa", I felt that familiar ache somewhere in my heart, as always. I suddenly experienced an intensely emotional moment that lasted several seconds.

And after I left there, my heart and mind told me to write something about South Africa. After a few days, I knew what to write about: The Mythological Waters of South Africa.

Water is a vital resource in many African cultures, and it often holds symbolic meaning beyond its practical uses. The people of many water-scarce regions tell many water stories, even though they have no contact with the sea. Despite this absence of tangible water bodies, there was never a shortage of stories pertaining to water spirits believed to reside in different bodies of water like oceans, rivers, dams, and even swamps.

There are stories and legends that tell how many water spirits influence and possess people. Some spirits manifest themselves in good ways and some in bad ways. If there is a body of water or a dam around you, even if it is small, children are advised to stay away from it. If they get too close, evil water spirits can possess them and trap them deep under the water. Mami Wata is one of the most popular--and powerful--African water spirits. She is most often portrayed as a mermaid, though she has other forms. Mami Wata heals the sick and brings good luck to her followers. I’d never heard of Mami Wata, yet she is widely acknowledged in most of sub-Saharan Africa. Mami Wata is usually female, frequently taking the form of a mermaid, often with a serpent wrapped around her with its head between her breasts. She is often depicted as having a mirror, which symbolically is meant to represent this side and the other side, or the real world and the spiritual world. Not surprisingly, she takes on different names in different places. However, the name Mami Wata or minor variants appear everywhere.

Intrigued, I started reading about her.

As with many beliefs from areas with few written records, there is little consistency. She takes on different forms in different places, and her powers differ from one place to another. She is respected and feared, and has a balance between a dark, divine, mysterious, and angelic existence.

Mami Wata appears in the oral histories of early African societies. The Dogon’s creation myth tells the stories of Mami Wata and traces her existence to more than 4000 years ago. Mesopotamian myths also tell of the great water goddess in their story of creation. There she was known as Mami Aruru - the creator of life. As far as I can see, all African cultures regard her as the guardian of water, and some cultures don’t fish or swim on certain days to give her a chance to rest.

The Tokoloshe, a creature deeply rooted in Xhosa mythology, finds its dwelling place in the mythic landscapes of South Africa. While various descriptions of the Tokoloshe’s physical attributes exist, a consistent characteristic is its diminutive size. At times, it is portrayed as a small humanoid figure, while in other instances, its appearance leans towards a more primate-like form. This enigmatic being possesses a duality, oscillating between malevolence and benevolence in the narratives of folklore.

Notoriously mischievous and potentially dangerous, the Tokoloshe wreaks havoc by engaging in actions such as stealing souls, biting off toes, and inflicting illness upon unsuspecting individuals. However, there exists a contrasting dimension where the Tokoloshe can be invoked for benevolent purposes, serving as a means to scare children or protect against malevolent spirits. Depicted as a dwarf-like creature, the Tokoloshe is characterized by its hairy exterior, long claws, and luminous eyes, creating an eerie and unsettling visage.

Most African children grow up with these stories. They never underestimate the power of water. They both fear it and believe in its positive power. For example, in Zimbabwe, people keep special water bottles in their homes. They believed that they protected the house by sprinkling these waters around the house at certain times.

A story that is in the top five of the most well-known South African mythological stories caught my attention. My extensive and in-depth research on this story is continuing, but I would like to tell you briefly about it here.

The wild coast is Xhosa territory, the birthplace of Nelson Mandela and an area steeped in history and stories. The impressive Hole in the Wall has a giant opening carved through its centre by the relentless pounding of the waves. The local Xhosa call the place “iziKhaleni”, which means “place of thunder” after the thunderous clap of the waves heard sometimes during high tide. According to Xhosa folklore, however, the Hole in the Wall is the gateway to their ancestors.

Legend tells the story of a beautiful girl who lived near the lagoon. She would sit on the edge of the cliff and stare out to the sea. Unlike her people who were land people and feared the sea, she was attracted to its power and the way in which each wave was different. And so, one night, she went beyond the cliff to the shore of the sea. Out of the waves came one of the sea people. He was as tall as she was, with silky flowing hair like the waves. He had supple wrists and ankles and flipper-like hands and feet. He said he had watched her often and admired her, and now he had come because he wanted her to be his wife.

The girl told her father about the man from the sea but her father would have none of it and shouted “We do not trade our daughters with sea people!” and forbade her from ever seeing him again. But the girl slipped away in the dark to meet up with her sea lover and told him of her father’s response. Her sea lover said she must wait until high tide to see how he would prove his love for her. This she did, with the suspicious villagers following her. The villagers saw thin willowy sea people on top of the cliff carrying a mighty fish that they used to batter the rock, carving a hole through the centre of the cliff and creating a passage from the lagoon to the open sea. With the force of the tide behind it, a great spout of water gushed through the Hole in the Wall, and on the wave came hundreds of sea people singing and shouting with joy. Riding the wave in front of them was the girl’s sea lover. He stretched out his arms and the girl moved to join him. As the wave retreated, foaming and frothing, the girl went with the sea people back through the hole in the rock wall and was never seen again.

According to Xhosa people, on nights when the tide is high, the sea people can be heard above the roar of the waves as they rush through the Hole in the Wall in their search for a bride.

https://www.eurovizyon.co.uk/the-mythological-waters-of-south-africa

Baby Reindeer

 "Martha and Donny's toxic relationship is fascinating to watch in the same way that a car crash is, spiralling out to infect everything around it even as the show digs deeper into their backstories." The Evening Standard

 Dark and uneasy, it takes you on an unexpected journey while bringing attention to themes of loneliness, mental illness, and abuse. I wasn’t expecting to enjoy this as much as I did but I found myself watching episode after episode like watching a car crash in slow motion. This story is a pretty brutally raw crazily complex portrayal of how someone can be severely lonely, sad, and insecure.

The seven-part series by Richard Gadd follows Donny Dunn and his challenging relationship with Martha, a woman who becomes his stalker after meeting at the pub where he works. In the scene where Martha first enters the bar, I started to come up with ideas about the two main characters. I felt how their mental wounds were scabbed over. I also predicted how these wounds would bleed in the following episodes. That's why this series was worth watching for me from the first episode. In the series, the writer has revealed a man searching for his sexual identity, what a childhood trauma exposed to domestic violence in her childhood does to a woman in her forties, how important the support of parents is, and many other sensitive and valuable topics. Embarrassing topics were strewn across the table and laid bare for all to see in such raw, mesmerising details.

Some of Martha's moments reminded me of Annie, played by Kathy Bates, in the movie Misery (1990). Misery, in my opinion, is the greatest film adaptation to come out of Stephen King's horror oeuvre. And what can one say, Kathy Bates, she deserved the Oscar winner for this performance. If you haven't watched it yet, you've missed a lot.

Some points make you empathize with both main characters. I'm talking about the kind of empathy from which everyone will find something in themselves; dark impulses, cruel insistence, obsessions, mental confusion, loneliness, disorientation, search for identity, sins, mistakes, etc. For some people, this proximity can give them a headache. Perhaps you will be relieved that the series acts as a mirror.

Gripping, mind-opening, powerful, absorbing... An amazingly told story. I finished this in one day. I laughed, my eyes fill with tears, I was shocked. So glad the writer put a spotlight on an issue so often not talked about. Like a good book that you can't put down.

https://www.eurovizyon.co.uk/baby-reindeer

Comic Books As Fragile As Glass

 “Everything extraordinary can be explained away, and yet, it is true.”

The real world has a significant influence on comic book stories. While comic books often feature fantastical and fictional elements, they are created by writers and artists who are inspired by the world around them. After all, the author lives in this world. It means that every element that falls into the author's imagination has come into existence directly.  Let me explain more clearly; If you can dream about anything, it has either existed before, is existing, or will exist. In my opinion, no one can imagine something that cannot exist. Even though extraordinary things can sometimes be explained scientifically, they will always remain mysterious.

As befits the name: Extraordinary.

Is it possible to be a hero in the real world? In short, both yes and no. If you spend years and even most of your life in gyms, you may reach a hero level in terms of strength. Being like a superhero does not necessarily mean having supernatural powers. If you ask me, those who help those in need on earth are also a kind of hero. They are heroes with heart strength. There are also some that remain mystical, although some of them can be explained scientifically. They are the real-world embodiment of comic books. Let me recommend you a movie here: Glass (2019). Most of you have probably watched it and liked it very much.

On the one hand, people who are convinced that they are sick, and on the other hand, the secrets kept by the administration... It is known that human beings have often predicted that nothing that cannot be explained by science is possible. Based on this; This idea is included in Glass, directed by Shyamalan. The character Glass Man, who is susceptible to breaking and gives the movie its name, brings both the knot of the movie and the beginning of the end. In essence, Shyamalan puts nature, paranormal events, and parapsychology at the forefront and sprinkles in the middle. It implicitly examines the secrets behind the unknown, arguing that supernatural events that we consider impossible or even difficult to understand can occur. Just like in the movie “Glass”…

In the movie "Glass", the director, who bases himself on an alter ego, technology, and psychological disorders, argues that although there is no specific explanation, superpowers of paranormal origin may exist in the world and those existing powers should be explained to the world, and he does this through the irony of superheroes. Don't we always think like this? Superpowers are not real, they only exist in our dreams.

For example, one of the easiest methods is to tell people with special powers that you are sick and cover it up. Isn't that what happens in politics too? "Glass", which draws a route on persuasion techniques and suggestions through psychology, refers to comic books and superheroes and underlines that sometimes we want to be like them. Building a bridge between his films, the director defines the 'unbreakable' myth in Unbreakable as breakable here. In addition; It sends the message in the subtext that although superheroes are strong, they can be defenseless at times. The conclusion here is that the strong can also be broken, just like glass.

Using political games through psychology, the director conveys that it is possible to heal the evil and evil within us with love and trust (Casey character). Is this really possible today? It is debatable... The film, which identifies power with the principle of dictatorship, explains what will happen if we do not allow the truth to come to light by saying that we cover the damage we cause like a quilt.

Becoming a superhero in the traditional sense of having superhuman powers or abilities is not currently possible according to our understanding of science. However, many people perform heroic acts every day by helping others and making a positive impact on the world. While we may not have superpowers, we can still strive to be heroes in our own way by contributing to the betterment of society.

Comic books have magic just like fantasy novels. It's like one of the blessings that extraordinaryism offers us. If you ask me which comic book I read last, I will say that I read The Sandman years ago. I think with good research it seems possible to find a few quality copies again.

https://www.eurovizyon.co.uk/comic-books-as-fragile-as-glass

Düşünce Anarşizmi

 Yıl 2020, aylardan mart... Pandeminin artık Londra’da kol gezdiği; soluduğu her yerde küflü, paslı, acımsı bir tat bıraktığı bir dönem. Havayı yağışsız bulduğumuz bir öğle vaktinde yürüyüş yapalım dedik ve sitemizin içindeki mezarlığa gittik. Yok artık, yürüyüş için mezarlığa mı gidilir dediğinizi duyar gibiyim. Londra’da içinde yürüyüş parkurlarının ve bankların da olduğu Victorian tarzı büyük mezarlıklar var. Mesela Chelsea’de de var yine bu tarz içinde oturabileceğiniz, gezebileceğiniz alanların olduğu bir mezarlık. Orası da sıra dışı enerjilerin kol gezdiği, atmosferinde ilham bulabildiğiniz yoğun bir yerdir. Tuhaf geldiği kadar olağan, uzak hissettirdiği kadar da yakın türden yerler. Hala aklınıza yatmadıysa yazar kafası deyip geçin lütfen.

Mezarlıkta huzurlu bir yürüyüşün ardından orman tarafındaki banklardan birine oturduk. Birkaç gün önce Putney’de ikinci el bir kitapçıda arka kapağını okuduktan sonra elimi üzerinden çekemediğim eski bir kitap da yanımdaydı: Anarchism of Thought. Kitap, akıl ile zihin arasındaki anarşizmi ele alıyor; insanın düşüncelerini anarşizm süzgecinden geçiriyor ve bu dörtlünün aralarında yarattığı anarşisti adeta masal diliyle anlatıyordu. Son sayfaya gelmiştim:

“Thinking and dreaming saves you from deafness. If a creature deaf from birth condemns its forest to a pitch-black darkness, dreaming leaves it speechless. If it could think, it would be thankful that it could dream. But it deprived itself of both. That's when the deaf and the dumb were separated from each other. The forest agreed to this. The anarchists among them...”

(Düşünmek ve hayal kurmak insanı sağırlıktan kurtarır. Doğuştan sağır bir yaratık, ormanını zifiri karanlığa mahkûm ederse, rüya görmek onu suskun bırakır. Düşünebilseydi, hayal kurabildiğine şükredecekti. Ama kendini her ikisinden de mahrum etti. İşte o zaman sağırlarla dilsizler birbirinden ayrıldı. Orman bunu kabul etti. İçlerine sızan anarşistler...) Son paragrafı da okuduktan sonra artık zehri almıştım; çekimser bir mart esintisi eşliğinde düşüncelere daldım.

Bizler yaşamımız boyunca neleri düşünür neleri tefekkür ederiz hiç düşündünüz mü? Çalışanlar, öğrenciler, ev hanımları, iş arayanlar, tembellik yapanlar… sabah gözünü açar açmaz ilk ne düşer zihinlerine? Mesela sen okuyucu, bu sabah uyandığında aklına düşen ilk düşünce tohumu neydi? Belki de yataktan kalkmak istemiyorum diyerek başladın güne. Bu basit görünen düşünce neden aklımıza gelen ilk şey olur, kendiliğinden mi yoksa bunu tetikleyen etkenler mi var? Düşüncelerimizin beynimizdeki nörotransmiterleri etkileyebileceğini biliyoruz. Yani, eğer battaniyenizi başınıza çekerseniz ve bu da "yorgunum", "kalkamıyorum" veya "hayat zor" gibi başka düşünceleri tetiklerse, beyninizdeki karmaşık etkileşimler vücudunuzun diğer kısımlarına da efekt eder. Öte yandan, “Bugün harika bir gün olacak” diye düşünmeye başlarsanız pozitif sinyaller etkileşime girecek ve nöronların gönderimleri apaçık farklılaşacak. Duygu ve düşünce birbiriyle müthiş bir iletişim ve etkileşim halindeler. Ne zaman bir düşüncemiz olsa, bunun sonucunda zihnimizde ve bedenimizde buna karşılık gelen bir kimyasal reaksiyon meydana gelir. Yaşamımız boyunca binlerce kez deneyimlediğimiz reaksiyonlar bunlar; mutluluk, huzur, şifa, endişe, korku, stres, şaşkınlık, üzüntü, beklenti, heyecan, tiksinme, yas, umut, hayal kırıklığı, öfke vb.

Anarşizm antik Yunan’da Yöneticisiz anlamına geliyor. Otoritenin reddiyesini, baskının her türlüsüne karşıt olmayı ifade ediyor. Günümüzde anarşizm, kurumsal otoriteden bağımsız biçimde yaşayan/düşünen insanları tanımlamaktadır. (bkz: Tübitak Ansiklopedi)

Akıl ve zihin sentezine bakalım; zihnimiz bir nevi kendi üretimimizdir, bilgimiz, deneyimlerimiz, öğretilerimiz, çevresel faktörler gibi etkenlerle bizim sürekli içini doldurmaya devam ettiğimiz bir ürün gibi. Akla gelince; aklın en önemli görevlerinden biri gerçekle gerçek olmayanı birbirinden ayırmasıdır. İnsanın her türlü eylemine anlam kazandıran yine akıldır. Akıl bizi neyin iyi-kötü neyin doğru-yanlış olduğu bilgisine ulaştırır (Emiroğlu 1998, Köle 2013).

Ben bu ve benzeri bildik tanımlardan yola çıkarak; hepimizin zihnimizde birer anarşist beslediğini düşünüyorum. Her an her olayda, önümüze gelen seçeneklerde aklımıza savaş açan, onunla habire mücadele eden bir anarşist. Doğruya baş kaldıran, seçenekleri arasında iyiyi değil kötüyü tercih eden, vicdan muhasebesinde sınıfta kalan, mütevazilik yerine kibre saplanan, sevgi yerine kin ve öfkeyi kalbine dolduran bir anarşist. Ebeveynleri çocuklarına karşı bencilliğe ve kıskançlığa iten, hiçbir cümlesini akıl süzgecinden geçirmeye tenezzül etmeyen, nefsine köle olmuş, patavatsız, kadir kıymet bilmeyen, menfaat doğrultusunda samimiyet gösteren, ağzından çıkanla kalbi bir olmayan bir anarşist.

Şimdi bir anlığına durup düşünün; sizdeki zihin de bunlardan birini yapıyor mu? Hayatınızda hiç anarşist zihinli birileriyle tanıştınız mı? Ailem dedikleriniz dahil şöyle bir geçirin süzgecinizden; içlerinde anarşizmin kölesi olmuş olanlar var mı mesela. Biraz düşününce ailede bile anarşist zihinlileri bulmak hayal kırıklığı yaşatıyor olsa gerek. 😊 Derin bir nefes alın ve devam edin. Muhtemelen yolunuz daha çok uzun. Yaşanacak hayal kırıklıkları ile koca bir kasaba inşa edeceksiniz. Dileğim etmemenizden yana ama bu sefer gerçekçi mi olsak acaba. Hele ki günümüz insanına bakınca kasaba örneği cılız da kalmıyor değil.

Gelin biz zihnimizdeki bu anarşisti aç bırakalım. Besledikçe, itaat ettikçe iyice tepemize çıktı. Ne vicdan bıraktı ne ahlak. Ne Allah’tan korkuyor ne kul hakkından. Yedikçe şişiyor, şiştikçe geriniyor. Gelin aklımızla oynayanları temizleyelim zihinlerimizden. Kapatalım bizi yanlışa sürükleyen zihin pencerelerimizi, açalım yeni bir akıl penceresi. Edepli zihinler üreterek taşlayalım anarşistleri. Dilimizle kalbimiz bir olsun mu artık? Ne kendimizi ne de dost dediklerimizi hayal kırıklığına uğratmasak mı artık?

“İnsanlığın şerefi aklıyla; asaleti diliyle, şahsiyeti ahlakıyladır.” – Hz. Ömer (r.a)

https://www.eurovizyon.co.uk/dusunce-anarsizmi

Edebi Psikoloji

 

Psikoloji ve edebiyatın insan yaşamında derin bağlantıları vardır. Her ikisi de insan davranışları, ifadesi, düşüncesi ve motivasyonuyla ilgilenir.

“Edebiyat ve psikoloji birbirinden ayrılmaz bir hakikattir. İkisinin ebedi ormanına adım atmak için zincirlerinden kurtulmuş zihinler gerekir.”

 

Tarih, felsefe gibi alanların iç içe geçtiği edebiyat, sosyoloji, psikoloji vb. yazarlar, filozoflar, sanatçılar, psikologlar ve psikiyatristler tarafından her zaman incelenen ve tartışılan; insanı, varoluşu ve kültürü, kişiliği ve bireysel farklılıkları yorumlamak için dilin bir ifade aracı olarak kullanıldığı bir disiplindir.  Edebiyat ve psikoloji arasında çok güçlü bir ilişki vardır çünkü ikisi de insanlarla ve onların tepkileriyle; dünya algılarıyla, sefaletlerle, arzularla, korkularla, çatışmalarla ve uzlaşmalarla ilgilenir; bireysel ve toplumsal kaygıları çeşitli kavram, yöntem ve yaklaşımlarla ele alır. Sadece duyguları uyandırmakla kalmayıp, hayatın ve varoluşun anlamını keşfetmelerine yardımcı olarak okuyucuya bilinmeyen ve görünmeyen dünyanın kapılarını da açar. Edebiyatın bilinç ve farkındalık yaratarak bireylerin kimliklerini bulmalarına, kendilerini tanımalarına ve pek çok şeyi sorgulamalarına katkısı açıktır.

Psikoloji ve edebiyatın insan yaşamında derin bağlantıları vardır. Her ikisi de insan davranışları, ifadesi, düşüncesi ve motivasyonuyla ilgilenir. Psikolojinin ilkelerini edebi eserlere uygulayarak insan yaşamındaki olayları açıklayabiliriz. Bilinçli bir yazar yaptığı uygulamadan şimdiye dek keşfedilmemiş kalıpları su yüzüne çıkarabilir, romanın gerçeklik duygusunu güçlendirebilir, okurun algısını keskinleştirebilir.

Farkında olalım veya olmayalım günlük yaşamımız çok karmaşıktır. Ama açıklanabilir. Psikolojinin, olumlu düşünme biçiminin ortaya çıkmasında büyük önemi vardır; rutin terapi alan kişilerin yaşamlarındaki kısır döngüyü bulup değişime gitmeleri, sorunlarıyla başa çıkmanın farklı yollarını öğrenip daha pozitif yaklaşabilmeyi vb. Şimdi edebiyata dönersek bir roman kahramanının yorgun zihninizde dolaşırken size nasıl iyi geldiğini, kendinizi onunla nasıl özdeşleştirerek aynı yolda yürüyebildiğinizi, kendi boğucu evreninizden uzaklaşıp farklı bir zamanın nasıl tadını çıkarabildiğinizi düşünün…terapi gibi zihninize ve ruhunuza hatta günlük rutininize nasıl olumlu bir akış getirdiğini fark edersiniz bir süre sonra. Okuduğunuz bir romanın ardından nasıl da diliniz çözülmüştü hatırlasanıza…eskiden anlamlı cümleler kuramayan, bir türlü karşısındakinin dikkatini çekemeyen, içine değil diline de kapalı biriyken nasıl da akmaya başlamıştı kelimeler. Bitirdiğiniz hikâyenin büyüsünden günlerce çıkamamış, iş yerindeki boğucu tempoyu bile unutuvermiştiniz. Her biten roman, hayatınızda kalıcı bir değişiklik bırakır. Sizdeki kalıcı hasarları onarır; ruh ilacı aranıyorsa romandır onun adı.

Edebiyat ve psikoloji arasındaki bu belirgin ilişki dikkate alındığında akla ilk gelen soru “Edebiyat nedir?” olur. Bu ilişkiden yola çıkarak edebiyat, insana ve onun yaşamına, eşsiz deneyimlerine, özüne, çeşitliliğine ve değerlerine ilişkin bilgi edinmenin en önemli araçlarından biridir. Muhtemelen ve bana sorarsanız kesin bir dille insan yaşamı ve kişiliği hakkında her zaman bilimsel bilgilerden ziyade romanlardan daha fazlasını öğreneceğiz.

https://www.eurovizyon.co.uk/edebi-psikoloji